In een ander prikken alsof het een stukje vlees is

Maandagavond tijdens het half acht journaal realiseerde ik het me pas echt. Ik word angstig voor de nieuws. Huilend keek ik naar de tv-beelden. Het feit dat ik alleen thuis was en een vervelende werkdag achter de rug had, zal ook meegespeeld hebben in deze toch wel plotselinge bui van zwaarmoedigheid, maar feit blijft dat het pas gisteren tot me doordrong.

Ik keek naar de beelden uit Kenia. Hoe Kikuyo's de Luo's agressief te lijf gaan. De beelden vertonen min om meer de moord op een aantal Luo's. Kikuyo's gewapend met kapmessen en stokken met grote spijkers erin, belagen de vluchtende Luo's. Een man wordt in elkaar geslagen en vervolgens zie je zijn bloedende lichaam op straat liggen, alwaar er ook nog een auto over zijn lichaam heen rijdt. Ik kon de beelden niet verdragen. Dikke tranen stroomden over mijn wangen. "Hoe ver kan een mens gaan om een ander zoiets aan te doen?", vroeg ik mezelf af. Maar toen realiseerde ik me ook dat ik eigenlijk niks wist van de situatie daar. Natuurlijk wist ik dat sinds de verkiezingen in december alles in snel tempo mis is gegaan in Kenia, maar afgezien van de blijkbaar teleurstellende uitslag van de verkiezingen, had ik geen idee wat er speelt in Kenia.

Nu ik me er wat verder in verdiept heb, kan ik nog geen antwoord op die prangende vraag "Waarom?" bedenken. Komt het door de grote verscheidenheid in etnische groepen in Kenia? Of weten de mensen daar niet anders dan problemen met geweld op te lossen?
Plotseling moest ik terugdenken aan begin jaren '90 toen de Hutu's en de Tutsi's elkaar met kapmessen te lijf gingen. Ook toen kwamen er gruwelijke beelden vanuit Rwanda op de tv. Toen vielen er tussen de 500.000 en 1.000.000 doden tijdens deze etnische zuiverheden. Hoeveel doden gaan er in Kenia nog vallen? De teller staat inmiddels al rond de 850. Niet veel in vergelijking met de genocide in Rwanda, hoor ik je denken, maar nog altijd 850 te veel. Het lijkt misschien allemaal een ver-van-mijn-bed-show, maar onze oogkleppen ervoor sluiten, heeft geen zin. Hoe ernstig en schokkend de beelden ook zijn, ik ben wakker geschud. Alleen heb ik geen flauw idee wat ik voor deze mensen zou kunnen doen. Ze doen het elkaar namelijk aan. En waarom? Omdat ze blijkbaar niet met andere stammen kunnen samenleven. Zou ik in dezelfde situatie ook zo handelen? Ik weet het niet. En ik wil het ook niet weten.

Wat dichter bij huis, valt het me op dat ook in Nederland het mes maar al te graag gebruikt wordt. En dan heb ik het niet over het mes waarmee de man des huizes 's avonds het vlees snijdt, maar over de jeugd die op scholen rondloopt met messen. Deze week nog werden er in Breda en in Rotterdam twee tieners neergestoken. Waarom in godsnaam? Omdat je het niet eens bent met de ander? Hoe haal je het trouwens in je hoofd om in een ander te gaan prikken alsof het een warm stuk vlees. Problemen los je niet op met geweld. Is de maatschappij aan het verharden of hoort dit bij het leven? Ik snap het niet. Ik snap het werkelijk niet. Het gebruik van geweld is blijkbaar voor mij nog een groot raadsel.

Ik wil, ik wil, ja, ik wil zoveel!

Nieuw jaar, nieuwe kansen. Maar wat voor kansen? In elk geval niet voor de Staatsloterij, want begon het jaar nog een heel ieniemienie klein beetje prettig op dat vlak (we hebben toch zeker wel het fenomenale bedrag van ... tromgeroffel ... € 10,-- gewonnen), gisteren bleken onze kansen verkeken. Niks noppes nada bij de trekking van januari. Dus ja, wat voor kansen brengt dit nieuwe jaar ons dan? De kans om miljonair te worden zit er echt niet in. De kans om te trouwen? Maar ja, is dat een kans? Nee, da's gewoon pure liefde en heeft niks met kansberekening te maken. Een nieuw huis. Ja, dat zou op kansen kunnen lijken. De kans bestaat namelijk dat je niet wordt uitgeloot voor een woning, maar aangezien wij vorig jaar dus al het huis gekocht hebben, is dit geen 2008 kans. Dus ja, wat dan in hemelsnaam?

Ik denk dat ik dit jaar mijn eigen kansen maar moet creëren. Misschien mezelf de kans gunnen om toch nog iets van mijn leven te maken. In plaats van ondergestoft in een suf kantoor te zitten, wil ik iets doen. Ik wil actief zijn. Ik wil, ik wil ... ja ik wil zoveel. Maar allereerst wil ik me voor de volle 100% op mijn studie interieurstyliste/coloriste werpen. Dit is namelijk wat ik leuk vind. Niet dat suffe gedoe achter een bureautje met mijn neus diep in de juridische vraagstukken gedoken. Na dik 10 jaar ben ik dat gewoon beu. Een mens zou depressief worden van al die echtscheidingen, burenruzies en faillissementen. Ik wil iets creatiefs doen. En als deze studie me goed bevallen is, wil ik hem misschien nog wel vervolgen met de studie binnenhuisarchitectuur. Ik zie het al helemaal voor me. Marianne als een volgende Jan de Bouvrie. Na een aantal jaar als freelancer aan de slag te zijn geweest, start ik een eigen bedrijfje, gevolgd door een eigen meubellijn, mijn een eigen kleine imperium. Ja sorry hoor, maar mag ik ook eens wegdromen van dingen die nevernooit niet gaan gebeuren? Maar in die richting wil ik wel denken. Niet dat eigen bedrijf en heel succesvol zijn, want die droom, zal altijd een droom blijven. Maar wel het stylen en designen. Come to think of it, dat nieuwe huis van ons, dat heeft dus toch een kans voor 2008. Wat voor een? De kans om mijn theorie in de praktijk te brengen. Als ik me aan het juiste tempo houd, ben ik klaar met de opleiding als het huis wordt opgeleverd. Kan ik meteen met kleurstaaltjes enzo aan de slag.

Is dit mijn enige droom? Nee, waar beleef ik nog meer veel plezier uit? Schrijven. Ja, mijn hoofd spoelt over van ideeën en soms moet ik ze gewoon op papier zetten. Mijn mond maakt altijd wel overuren en staat geen seconde stil, maar in mijn hoofd is het nog chaotischer. Moet ik mijn schrijfhobby in 2008 een kans geven? Ja, ik denk het wel. Want zeg nou zelf, wat is er leuker dan lezen? Nou, schrijven dus. Ik lees me een slag in de rondte op diverse vlakken, maar stiekem droom ik van een carrière als schrijfster, columniste of verslaggever. Dat is toch heerlijk. Je eigen creativiteit omzetten in iets tastbaars: een tijdschrift of voor mijn part een boek wat op de bestsellerlijst komt.

In december zullen we het merken. Welke kansen heb ik benut en welke kansen hebben me voldoening gebracht? Only time will tell, maar ik weet in elk geval zeker dat ik alle leuke kansen dit jaar met beide handen aangrijp.

winterblues of midlife-crisis?

Imagine this: Je ligt thuis op bed, kleren nat van het zweet, emmer om eventueel in over te geven naast je bed en toilet binnen handbereik.

Dat is zoals mijn dag er momenteel uit ziet. Ziek? Ja, volgens mij wel. Een of ander virusje heeft me te grazen genomen. Niks ernstigs, behalve erg vervelend, maar ik overleef het allemaal wel. Maar ja, wat moet je doen, als je zo eenzaam en zwetend in bed ligt? Juist, dat vroeg ik me ook af.

Ik heb mijn laptop maar naar de slaapkamer verplaatst en ben maar eens gaan rondneuzen in mijn mailbox. Vriendinnetje Di heeft haar reisverslag weer aangevuld en ik heb nu eindelijk tijd om dat uitgebreid te gaan lezen. Mijn god, wat ben ik stinkend jaloers op die meid. Ze zit in Azie en doet echt de meest uiteenlopende dingen daar. Dingen die ik zelf nooit zou durven of doen, maar als ik dit zo lees, wil ik ook zo graag. Ik zit momenteel in een fase dat ik echt iets anders met mijn leven wil. Dat wil zeggen, iets anders met mijn werk-leven. Kantoorbaan gaat na 12 jaar toch wel vervelen en als ik Di zo over de wereld zie zwerven, begint het bij mij ook weer te kriebelen. Ik wil ook weg. Nou, wat houd je tegen, zul je wel zeggen. Maar wat dacht je van een aanstaande bruiloft, een nieuw huis en onze banen? Nee, Johan en ik kunnen echt niet onbezonnen onze baan opzeggen en naar het eind van de horizon vertrekken. Hoe graag ik ook zou willen. Wij hebben ons geld en tijd nodig voor de voorbereidingen van de bruiloft en ook moeten we hard geld opzij zetten voor een nieuwe keuken in onze volgend jaar op te leveren nieuwbouwwoning.

Maar als je zo zwetend in bed ligt, verlang je toch (ondanks dat je het al zo verdomde warm hebt) naar warme oorden. Baas Hans en eega Chandra zijn vandaag naar Zuid Amerika vertrokken. Die gaan daar lekker een paar maanden rondtouren in hun camper. En wat had ik toch graag in de reistas mee gegaan. Ik wil ook avonturen beleven, ik wil ook het idee hebben dat ik leef. Ik wil iets doen, iets wat leuk is. Ik wil ... ik weet niet wat ik wil. Maar ik wil gewoon iets compleet anders. Ik zou bijna gaan denken dat ik in een midlife crisis verkeer.

Oude liefde roest niet

Daar zit ik dan als dertiger. Mijn haar wat beter gefohnt, mijn lippen wat dikker gestift en mijn allerslankste outfit bij elkaar gezocht. Waarom? Ja, waarom eigenlijk. "Meid, stel je niet aan, het is maar een concert" hou ik mezelf nog voor. Maar wel een concert met jeugdsentiment. Want de laatste keer dat ik naar Take That ging, was ik jong, super slank en helemaal into Robbie Williams en de rest. Oh en had ik al gezegd dat ik toen vooral jong en slank was? Toch een beetje met zenuwen in mijn lijf kijk ik uit naar vanavond. Had ik eerder deze week eigenlijk niet eens meer zo'n zin om te gaan, nu het tijdstip genaderd is en ik de liedjes uit de oude doos weer geluisterd heb, is de spanning van vroeger weer helemaal terug. Unlike then, heb ik dit keer gewoon zitplaatsen want je kan veel van me verwachten, maar niet dat ik voor Take That in de rij ga liggen in die gure kou. Nee, dat doe ik maar bij een iemand en die zit helaas niet meer bij Take That.

Althans, dat hield ik mezelf vanmorgen voor: voor niemand behalve Robbie ga ik voor de deur liggen. Maar toen mijn vriendin E. en ik wat herinneringen aan the old days aan het ophalen waren en ik op youtube ineens stuitte op New Kids On The Block videoclips, wist ik het allemaal niet zo zeker meer. God, wat was ik gek van die band. En nu ik die oude filmpjes weer bekijk, weet ik ook meteen weer waarom: knappe Jon, rappende Donnie, zingende Jordan en lekker-zijnde Joey. Ja ik weet het, Danny was er ook nog, maar daar heb ik nooit om getaand. Nee Joe McIntyre, dat was de hunk uit mijn jeugd. En als ik zie hoe hij er nu uit ziet, dan weet ik het zeker: ik had een zeer goede smaak. Terwijl ik naar mijn beeldscherm kijk, hoor ik bekende tonen van hun hits, zie ik de soepele dansbewegingen en de pretoogjes van Joey voorbij komen.

Vriendin E. zegt nog gekscherend "Nou voor een reunie-concert van NKOTB gaan wij ook wel voor de deur liggen he?" en weet je, ik vind dat niet eens zo'n gek idee. Een reunie van die gasten, dat zou toch geweldig zijn. Liggen in de kou? Who cares? Voor Joey & Co ben ik daar best toe in staat. Want weet je, oude liefde roest echt niet!!!