"Het speciale Hema-hormoon" noemde Aaf Brandt Corstius het al eens in haar column in de NRC Next en meteen kwam bij mij de herkenning. Ben je zwanger of net bevallen, de Hema trekt je gewoon naar zich toe. Geen Hema kan ik voorbij lopen zonder even bij die heerlijk voordelige, maar oh zo snoezige kinderkleertje te kijken. En wat te denken van al die andere babyproducten die ze verkopen. Schattige ledikantlakentjes, dekentjes, kruikzakken en wat dies meer zij. Ik kan er niets aan doen. Ik MOET gewoon iets kopen.
Maar sinds kort is er naast dat Hema-hormoon bij mij ook een nieuw hormoon aangemaakt: het onvervalste blauw gele Ikea-hormoon. Ja het Hema-hormoon heeft concurrentie gekregen. Want Ikea heeft niet alleen bouwpakketmeubels voor een gezellig avondje knutselen in huis (wat overigens 9 van de 10 keer op ruzie met de wederhelft uitloopt, maar dat terzijde), maar ook erg leuke baby-/kinderspullen. En laat ik daar nou net ook zo ongelooflijk gevoelig voor zijn. Kant en klare lakentjes, dekbedjes, spuugdoekjes, you name it. Ze hebben het. Maar ook ontzettend schattige kleurrijke lappen stof. Ondanks dat de naaimachine en ik nog steeds geen dikke vrienden zijn, jeuken mijn handen als ik die leuke stoffen zie. Als visioenen zie ik de mooiste creaties die ik daar van kan maken voor mijn kleine meisje. Ware het niet dat mijn naaikunsten niet om naar huis te schrijven zijn en mijn moeder maakt me daar maar al te graag op attent. Poef, weg is dat visioen, weg is die droom. Mijn moeder prikt hem met alle liefde voor me door en zet die roze bril van mijn hoofd af. Van je familie moet je het maar hebben. Dan maar geen stoffen kopen. Dan maar het restaurant in vluchten voor de traditionele Ikea Zweedse gehakballetjes. Ook geen straf overigens.
vrijdag 5 maart 2010
maandag 1 februari 2010
Story of my life
Wat gaan de dagen, weken en maanden toch snel. In oktober blogde ik nog met euforie dat ik (weer) een nieuwe start ging maken met mn blog en nu, bijna 4 maanden later, is er van dat hele voornemen nog geen barst terecht gekomen. Story of my life. Voornemens kom ik toch nooit na. Ik weet het, ik ben gewoon zwak; mis een stukje zelfdiscipline. Maar ja, that's the way I am. Take it or leave it. Ik ga nu dus ook geen voornemens maken over dat ik 'wel weer wat vaker ga bloggen' want dan komt er toch niks van terecht. We zien wel wanneer er weer wat uit mijn vingers komt. Of nog beter, wanneer er iets uit mijn hoofd komt, want daar komt het allemaal toch vandaan, mn hoofd. En momenteel zit mijn hoofd vol ideetje, maar ja, die ideetjes moeten dan weer wel in goed contact met mijn vingers staan, die dan weer in goed contact met mijn laptop moeten staan en die weer met tijd. Kortom, mijn schrijffrequentie is hopeloos afhankelijk van een groot aantal deelnemers.
Onlangs schoonde ik mijn oude laptop nog eens op en begon ik mn oude blogs weer te lezen. Met plezier. Of een ander er ook plezier aan beleeft, dat weet ik niet, maar ik genoot in elk geval van mijn eigen hersenspinsels. Vandaar dus ook dit voornemen (herstel: ik zou het geen voornemen noemen) om toch weer eens wat op papier / op het scherm te zetten. Dus who knows wat er de komende dagen nog gaat volgen.
Onlangs schoonde ik mijn oude laptop nog eens op en begon ik mn oude blogs weer te lezen. Met plezier. Of een ander er ook plezier aan beleeft, dat weet ik niet, maar ik genoot in elk geval van mijn eigen hersenspinsels. Vandaar dus ook dit voornemen (herstel: ik zou het geen voornemen noemen) om toch weer eens wat op papier / op het scherm te zetten. Dus who knows wat er de komende dagen nog gaat volgen.
maandag 19 oktober 2009
nieuwe start
Zoals met alles in mijn leven, maak ik ook met het bijhouden van mijn column en blogs een nieuwe start. Met het schaamrood op de kaken moet ik toegeven dat ik al meer dan een jaar niet geblogd heb. What's the point of Marianne's Columns en Blogs dan, zou je zeggen. Precies! En alleen al daarom ga ik weer een nieuwe start maken. Ik ga de draad van schrijven weer oppakken.
Waarom ik dat niet al eerder gedaan heb? Tijdsgebrek. Het aloude smoesje van een ieder die iets laat versloffen, maar het is echt zo. Ik heb gewoon geen tijd gehad. Er is zoveel gebeurd sinds mijn laatste blog:
We zijn inmiddels verhuisd. Kerstavond was DE dag dat wij per se wilden verhuizen. Alles snel provisorisch uitpakken om met kerst in het nieuwe huis te zitten. Je begrijpt, we zijn inmiddels al meer dan 3/4 jaar verder en een deel van de dozen is nog niet uitgepakt. Ook daar ga ik overigens een nieuwe start mee maken ;-)
Verder zijn we de trotse ouders geworden van een wolk van een dochter: Eliza Jasmine. De mooiste baby op aarde (althans volgens de trotse papa en mama). Ze is op 18 juli geboren en nu dus 3 maandjes oud. De zwangerschap is goed verlopen, met zo nu en dan wat vervelende factoren, maar ik mag verder niet klagen. Maar van schrijven en bloggen kwam niet veel en van het uitpakken van de dozen in het huis al helemaal niet.
Ik ben druk bezig geweest om mijn idee voor een webshop uit te werken. Sinds vorig jaar oktober is het een feit ( shoppenbijmar.nl ): de webshop staat online, al heb ik het de laatste tijd weer wat verwaarloosd. Het klinkt als een herhaling van het voorgaande, maar ook hier maak ik een nieuwe start. De komende tijd komen er nieuwe artikelen in de shop, wordt de webshop an sich gerestyled en ga ik tijd steken in het promoten van de shop.
Maar goed, de rust is weergekeerd, ik kan weer fijn tijd vrijmaken om te bloggen. Ik zal nu geen loze beloftes maken dat ik het op wekelijkse basis zal doen, want dat zullen beloftes zijn die ik toch weer niet kan nakomen. Maar ik doe mijn best. Als twitteren de godganze dag lukt, dan moet bloggen toch ook niet zo moeilijk zijn
Waarom ik dat niet al eerder gedaan heb? Tijdsgebrek. Het aloude smoesje van een ieder die iets laat versloffen, maar het is echt zo. Ik heb gewoon geen tijd gehad. Er is zoveel gebeurd sinds mijn laatste blog:
We zijn inmiddels verhuisd. Kerstavond was DE dag dat wij per se wilden verhuizen. Alles snel provisorisch uitpakken om met kerst in het nieuwe huis te zitten. Je begrijpt, we zijn inmiddels al meer dan 3/4 jaar verder en een deel van de dozen is nog niet uitgepakt. Ook daar ga ik overigens een nieuwe start mee maken ;-)
Verder zijn we de trotse ouders geworden van een wolk van een dochter: Eliza Jasmine. De mooiste baby op aarde (althans volgens de trotse papa en mama). Ze is op 18 juli geboren en nu dus 3 maandjes oud. De zwangerschap is goed verlopen, met zo nu en dan wat vervelende factoren, maar ik mag verder niet klagen. Maar van schrijven en bloggen kwam niet veel en van het uitpakken van de dozen in het huis al helemaal niet.
Ik ben druk bezig geweest om mijn idee voor een webshop uit te werken. Sinds vorig jaar oktober is het een feit ( shoppenbijmar.nl ): de webshop staat online, al heb ik het de laatste tijd weer wat verwaarloosd. Het klinkt als een herhaling van het voorgaande, maar ook hier maak ik een nieuwe start. De komende tijd komen er nieuwe artikelen in de shop, wordt de webshop an sich gerestyled en ga ik tijd steken in het promoten van de shop.
Maar goed, de rust is weergekeerd, ik kan weer fijn tijd vrijmaken om te bloggen. Ik zal nu geen loze beloftes maken dat ik het op wekelijkse basis zal doen, want dat zullen beloftes zijn die ik toch weer niet kan nakomen. Maar ik doe mijn best. Als twitteren de godganze dag lukt, dan moet bloggen toch ook niet zo moeilijk zijn
woensdag 17 september 2008
Goed bericht!
Na lang weg te zijn geweest, hier dan toch eindelijk weer een teken van leven van mijn kant. De laatste paar weken zijn hectisch geweest.
Vol goede moed ding ik op 15 augustus naar de huisarts voor een vervolg uitstrijkje. De uitslag zou binnen 2 tot 3 weken bekend zijn, maar exact een week later werd ik al door de huisarts gebeld met de mededeling dat het uitstrijkje wederom niet goed was. Nu was de uitslag PAP 3a. Tijdens het telefoongesprek werd het me zwart voor de ogen. Al die goede hoop die ik had op een PAP 1 was in een klap vervlogen. Naar mate het gesprek vorderde en de huisarts tussen neus en lippen zei “Maak je geen zorgen, we zijn er op tijd bij” verdween al het bloed uit mijn gezicht. Zei hij nou werkelijk “we zijn er op tijd bij”?. Shit, zie je wel. Het is ernstig. Ik zag mezelf al ziek worden bij de gedachte.
Ik heb meteen de gynaecoloog gebeld en ik kon 1,5 week later ‘er wel even tussen gepropt worden’ met een afspraak. Nou weet ik wel dat een PAP 3a geen reden tot paniek is maar die opmerking van de huisarts en de assistente in het ziekenhuis die me er wel even tussen kon proppen, zorgden toch voor alarmbelletjes. Het hele weekend heb ik in een roes beleefd. Ik zag mezelf echt al ernstig ziek worden, durfde op internet niet eens te gaan lezen wat er bij de gynaecoloog allemaal zou gaan gebeuren. Dat heb ik aan Johan overgelaten. Die heeft opgezocht wat er bij een colposcopie zou gaan gebeuren en toen ik toch op het internet ben gaan zoeken, nam de rust toe. Ik word niet ziek, ik ga niet dood. Het is gewoon een kleine afwijking. Toen ik dan ook bij de gynaecoloog kwam, kon zij mij ook geruststellen. Er was niks ernstigs aan de hand. Het onderzoek zou maar even duren. Ze vond wel twee ‘plekjes’ waarvan van een van de plekjes een biopsie werd genomen. Ik had me intussen voorgenomen me er niet meer bang door te laten maken. Wat komt, dat komt en ik kan er toch niets aan veranderen.
Afgelopen maandag kreeg ik de uitslag. Een PAP 3a met Cin 1, wat zoveel meer inhoudt dan dat ze er niks aan doen. Het is een afwijking van de buitenste laag cellen die zich op het oppervlakte bevindt en die zal naar alle waarschijnlijkheid door mijn eigen lichaam zelf worden hersteld. Ik moet wel gewoon iedere 6 maanden terugkomen voor controle en een uitstrijkje (althans tot er weer een PAP 1 wordt waargenomen) en ook bij een eventuele zwangerschap moet ik bij het ziekenhuis langsgaan. Ja ja, je leest het goed. Zwangerschap. We mogen weer hoor. Een zwangerschap is nu geen obstakel meer. Of we ook daadwerkelijk meteen aan kinderen gaan beginnen, dat is nog niet zeker, maar het mag in elk geval weer wel. Kortom, het zwarte gat waar ik in dacht te vallen is verdwenen en ik zie de toekomst weer helemaal zonnig tegemoet. Heb weer zin in allerlei leuke dingen. Nee, het gaat weer helemaal goed met Mar in d’r koppetje!
Vol goede moed ding ik op 15 augustus naar de huisarts voor een vervolg uitstrijkje. De uitslag zou binnen 2 tot 3 weken bekend zijn, maar exact een week later werd ik al door de huisarts gebeld met de mededeling dat het uitstrijkje wederom niet goed was. Nu was de uitslag PAP 3a. Tijdens het telefoongesprek werd het me zwart voor de ogen. Al die goede hoop die ik had op een PAP 1 was in een klap vervlogen. Naar mate het gesprek vorderde en de huisarts tussen neus en lippen zei “Maak je geen zorgen, we zijn er op tijd bij” verdween al het bloed uit mijn gezicht. Zei hij nou werkelijk “we zijn er op tijd bij”?. Shit, zie je wel. Het is ernstig. Ik zag mezelf al ziek worden bij de gedachte.
Ik heb meteen de gynaecoloog gebeld en ik kon 1,5 week later ‘er wel even tussen gepropt worden’ met een afspraak. Nou weet ik wel dat een PAP 3a geen reden tot paniek is maar die opmerking van de huisarts en de assistente in het ziekenhuis die me er wel even tussen kon proppen, zorgden toch voor alarmbelletjes. Het hele weekend heb ik in een roes beleefd. Ik zag mezelf echt al ernstig ziek worden, durfde op internet niet eens te gaan lezen wat er bij de gynaecoloog allemaal zou gaan gebeuren. Dat heb ik aan Johan overgelaten. Die heeft opgezocht wat er bij een colposcopie zou gaan gebeuren en toen ik toch op het internet ben gaan zoeken, nam de rust toe. Ik word niet ziek, ik ga niet dood. Het is gewoon een kleine afwijking. Toen ik dan ook bij de gynaecoloog kwam, kon zij mij ook geruststellen. Er was niks ernstigs aan de hand. Het onderzoek zou maar even duren. Ze vond wel twee ‘plekjes’ waarvan van een van de plekjes een biopsie werd genomen. Ik had me intussen voorgenomen me er niet meer bang door te laten maken. Wat komt, dat komt en ik kan er toch niets aan veranderen.
Afgelopen maandag kreeg ik de uitslag. Een PAP 3a met Cin 1, wat zoveel meer inhoudt dan dat ze er niks aan doen. Het is een afwijking van de buitenste laag cellen die zich op het oppervlakte bevindt en die zal naar alle waarschijnlijkheid door mijn eigen lichaam zelf worden hersteld. Ik moet wel gewoon iedere 6 maanden terugkomen voor controle en een uitstrijkje (althans tot er weer een PAP 1 wordt waargenomen) en ook bij een eventuele zwangerschap moet ik bij het ziekenhuis langsgaan. Ja ja, je leest het goed. Zwangerschap. We mogen weer hoor. Een zwangerschap is nu geen obstakel meer. Of we ook daadwerkelijk meteen aan kinderen gaan beginnen, dat is nog niet zeker, maar het mag in elk geval weer wel. Kortom, het zwarte gat waar ik in dacht te vallen is verdwenen en ik zie de toekomst weer helemaal zonnig tegemoet. Heb weer zin in allerlei leuke dingen. Nee, het gaat weer helemaal goed met Mar in d’r koppetje!
Abonneren op:
Posts (Atom)