Hoe in hemelsnaam?

Hoe in hemelsnaam doen andere vrouwen dit? Hoe in hemelsnaam?

Drie kinderen variërend van 3 maanden tot 4,5 jaar. Ik vind het PITTIG. En ja, dat mag met hoofdletters geschreven worden. Ik denk dat ik me erop verkeken heb dat het opvoeden van 3 kleine kinderen -althans in elk geval de mijne- best zwaar is. De oudste zit momenteel in de kleuterpuberteit en schopt tegen alles aan wat haar wordt opgedragen of gevraagd. Die is chronisch al dwars als ze wakker wordt. Maar ja, dat hoort bij de leeftijd, althans dat zegt men. En als ik alleen met haar ben, dan kan ik dat ook redelijk hebben. Nou moet wel gezegd worden dat ze als we samen zijn zonder de anderen, een heel ander kind is hoor. Dan doet ze wel wat je haar vraagt en luistert ze wel. Omgaan met die driftbuien van haar, daar zou een normale moeder waarschijnlijk haar hand niet voor omdraaien. Maar ik vind het wel lastig.

Dan hebben we ook nog een dreumes van 1,5 die haar grote zus in alles na wil doen, maar natuurlijk nog helemaal niet alles kan wat haar zus van 4,5 kan en dat is best frustrerend voor haar. Om maar te zwijgen van de frustraties die ze heeft als ze zich niet goed verstaanbaar kan maken. Op de grond liggen of met spullen gooien uit pure wanhoop is haar niet vreemd. En dit zou een normale moeder ook met gemak moeten kunnen hebben. Maar ik niet.

En dan hebben we tenslotte een baby die eigenlijk heel stilletjes is en niet heel veel aandacht nodig heeft. Ze ligt wat om zich heen te kijken in de box, lacht wat naar ons en ja, zo af en toe huilt ze ook wel omdat ze graag een flesje krijgt of een schone luier. Tot nu toe, geen vuiltje aan de lucht.

Maar combineer die 3 temperamentvolle meiden eens en wat krijg je dan? Een moeder die het spoor bijster is en soms compleet doordraait in haar emoties. Het lijkt wel een rollercoaster van gevoelens. Enerzijds de diepgewortelde liefde voor mijn meisjes, maar anderzijds de irritaties en woede omdat ik merk dat ik het niet altijd aan kan.

Komt het door de hormonen van 5 jaar lang zwanger zijn, ontzwangeren en bevallen? Ik bedoel, 4 zwangerschappen in 5 jaar gaan me toch niet echt in de koude kleren zitten, lijkt me. Hoe dan ook, ik vind het zwaar, heel zwaar. Maar ongetwijfeld kijk ik over een jaartje erop terug en denk: "mens, waar maakte jij je nou weer druk om". Maar voor al die vrouwen die het opvoeden van kinderen 24/7 de eenvoudigste taak vinden die er maar is: RESPECT. Al geloof ik niet dat er vrouwen (of mannen, laten we de papa's vooral niet vergeten) zijn die nooit even hun kind figuurlijk achter het behang hebben willen plakken. Jij hebt dat nooit willen doen? Ik geloof er geen snars van...

Kleine meisjes worden groot ...

En dan is die dag aangebroken. Eliza's allerlaatste dag op het KDV. Ik heb er toch wel moeite mee. Ik ben zo slecht in het afsluiten van een periode. Vanmorgen voor het laatst samen in de auto naar het KDV rijden. Tuurlijk zit ze nog wel vaker bij me in de auto, maar ik ga die gezellige ochtendritjes missen naar het KDV. Nu heb ik Abi nog wel en straks de baby, maar die zeggen nog bar weinig de komende tijd ;)

Met Eliza was het altijd heerlijk kletsen en vertellen wat we onderweg zagen.

"Kijk mama, die man heeft een roze broek aan. Een roze! Echt, wat raar hè want hij is een jongetje"

of

"Die meneer is toch veel te dik voor die scooter?".

Heerlijk, wat ga ik dat missen in de ochtend. En dan krijg je op het KDV ook nog het plakboek mee waarin foto's van het afgelopen 4 jaar zitten geplakt met knutsels enzo. Ja, dan gaan bij mij echt de sluizen open hoor! Dikke tranen terwijl ik blader door de plakboeken. Dat wordt nog wat als ik haar vanmiddag weer op het KDV ophaal. De allerlaatste keer. En wat te denken van maandag, als ze voor het eerst naar de basisschool gaat? Ik sla maar vast wat extra pakjes Kleenex in voor de tranen......

Mijn kleine meisje wordt gewoon echt veel te snel groot en dat vind ik soms gewoon niet leuk! Ze blijft toch mijn eerst geborene. En dat betekent niet dat ik van haar meer houd dan van Abi of van de buikbaby, maar ik kan er niks aan doen dat het gevoel gewoon anders is. Alles wat je als moeder gaat meemaken, maak je nu eenmaal voor het eerst mee bij de eerstgeborene. Bij Abi zal het straks emotioneel voor mij wat makkelijker zijn. Ik ben dan al door die fase heen, waar ik nu met Eliza nog doorheen moet. En dat is misschien voor Abi wel beter: mama is niet meer zo krampachtig aan het verleden aan het vasthouden en mama is niet meer zo panisch voor iedere verandering. Hoe raar het ook mag klinken, ik hoop dat de komende week gewoon snel voorbij is. Die emotionele rollercoaster waarin ik nu zit, is geen pretje, met de toch al in de war gestuurde hormoonspiegel door de zwangerschap.

Soms wou ik dat ik de tijd gewoon even stil kon zetten.....

media aandacht

Ik kan me zo kwaad maken om de berichtgeving in de media over de dood van Anass uit Wassenaar. Iedereen heeft er wel iets over te zeggen in de media. Buurtbewoners, klasgenootjes en zelfs ouders van klasgenootjes vinden het nodig om richting de media hun vermoedens over de oorzaak van zijn dood te uiten. Kunnen we niet gewoon even wachten tot er duidelijkheid is omtrent zijn dood? En waarom zou je als ouder van een klasgenootje bepaalde dingen naar buiten moeten brengen in de media. Ik snap dit niet. Zoals onderstaand stukje uit het AD mbt de dood van Anass:

Mietje, homo en flikker
Anass, van Marokkaanse komaf, was sowieso geen grijze muis, vertellen ze. Hij was ronduit opvallend. Zelfs als brugklasser op het Adelbert College is hij niet bang om zichzelf te zijn. Waar jaargenootjes zich schikken naar de mode en omgangsvormen van de massa, steekt Anass boven het maaiveld uit. Hij draagt nu eens een vlinderdas, dan weer een spetterend gekleurd shirt. Gaat gekleed in strakke kleren en sjaaltjes. 'Fashionboy', klinkt het plagerig. Maar later wordt hij doelwit van pesterijen. Mietje, homo en flikker, zijn de scheldnamen. Op school, maar ook in zijn wijk.

Buitengesloten
Bovenal wordt Anass buitengesloten. Geschokte schoolgenoten biechten het op, vlak bij het schoolplein waar de gebeurtenissen het gesprek van de dag bepalen. 'Het ging dag in, dag uit door.'
Als een tijdje geleden op school een 'paarse dag' wordt gehouden, om aandacht te vestigen op vooroordelen tegen homo's en lesbiennes, wordt Anass het mikpunt. 'Toen werd er in de klas gezegd dat we hem geen homo mochten noemen. Maar we deden het toch,' zegt een klasgenoot. 'Ik heb het ook wel eens gezegd. Nu voel ik me er heel erg slecht over.'

Pak slaag
In de buurt wordt gezegd dat een aantal pesters hem de avond van zijn verdwijning zou opwachten om hem een pak slaag te geven. De moeder van een van Anass' klasgenootjes vertelt dat hij onlangs 'uit de kast was gekomen'. Ze kunnen nu slechts gissen of het drama het gevolg is geweest van de pesterijen.

En er was dus bekend dat hij een 'pak slaag' zou krijgen? En er is dan helemaal niemand geweest die daarbij in wilde grijpen? Hiermee wil ik niet impliceren dat zijn dood het gevolg is van een pak slaag hoor of dat die pesters de daders zijn. Verre van. Maar ik snap sowieso niet dat er dus helemaal niemand die jongen heeft willen helpen, want zo komt het wel op mij over. Iedereen wist dat hij een pak slaag zou krijgen, maar die jongen helpen, ho maar.

En wat is de toegevoegde waarde van die uitspraak van een van de ouders van zijn klasgenootjes dat hij 'onlangs uit de kast was gekomen'? Dat moet die jongen toch lekker zelf weten. Alsof het een schande is om homo te zijn en alsof dat een dood rechtvaardigt. Kom op zeg, we leven hier niet in de middeleeuwen of in een zwaar gelovig land. We zijn een vrij land dus als die jongen naar buiten wilde treden als homo, moest hij dat lekker zelf weten. En als hij dan dood is, is het toch niet nodig dat je dan aan de media gaat vertellen: "ja maar hij was homo!" want zo komt die uitspraak van die moeder op mij wel over. Als iedereen gewoon z'n grote smoel houdt richting de media en even afwacht zonder meteen de meest idiote roddels en geruchten de wereld in te sturen, zou het voor de ouders van Anass, voor wie dit drama al vreselijk genoeg is, ook wat minder moeilijk zijn.

Jeugidolen on stage

Een Ahoy vol voornamelijk hormonale dames in de leeftijdscategorie 30-40. Ja, ook ik behoor daartoe. En met mij vele anderen, waaronder de 3 vriendinnen met wie ik daar was. Ik heb het over een concert van NKOTBSB, wat in normale termen niets meer en niets minder betekent dan een concert van jeugdidolen New Kids On The Block en de Backstreet Boys. Ja, de beide boybands uit de jaren '80 en '90 en begin van deze eeuw hebben hun handen ineen geslagen om samen een wereldtournee te maken. En met succes. Iedere avond schreeuwen duizenden dames hun longen uit hun lijf als er een sexy dancemove voorbij komt en de teksten uit het verre verleden worden nog zonder al te veel moeite meegegalmt. Ja, ook door mij. Ik durf dat toe te geven.

Toen we eenmaal onze plek gevonden hadden en ons hadden neergezeteld in de stoeltjes, keek ik zo eens om me heen. Nou ben ik zelf ook niet altijd het prototype van een modepopje, maar wat er om ons heen zat, was toch werkelijk de afgelopen 20 jaar ondergedoken geweest. Ik bedoel maar, kleding van 20 jaar geleden. En dan heb ik het niet over het inmiddels hippe vintagestyletje waar mijn zwager en schoonzus in handelen, maar over saaie huismussen kleding uit het jaar nul. En dan zal ik verder ook niet reppen over de danspasjes van menig dame om ons heen.

Het voorprogramma begon: A Friend in London. Wie? Juist, dat dachten wij ook en masse. Vanaf de eerste minuut dreunde de bass door je lijf. Iets wat het kindje in mijn inmiddels uit de klauwen gegroeide buik niet fijn vond. Of juist wel. Ik weet het eigenlijk niet, maar ik gok op het eerste. In elk geval begon bij iedere dreun van de bass mijn kleine meisje heftig in mijn buik te protesteren. Alsof het wilde zeggen: get me out of here!!!! De heren van A Friend in London hadden het idee dat wij het allemaal wel leuk zouden vinden en bleven enthousiast doorgaan. En misschien vond iedereen het ook wel leuk hoor en was ik een van de weinigen die met kromme tenen praktisch zat te bidden dat het einde van dat optreden nabij was. Even dacht ik nog dat mijn vliezen braken, tot grote hilariteit van vriendinnetje Selinde (die overigens ook zwanger is). Ik verveelde me tijdens dit voorprogramma zo erg dat ik nog een tweet de wereld in stuurde over dat mijn ongeboren meisje deze muziek van @afriendinlondon absoluut niet leuk vond. Waarop ik later een reply van de betreffende band kreeg met de vraag of ik die tweet voor ze wilde vertalen in het Engels. Nou jongens, wat denken jullie zelf? Maar goddank hoepelden ze toch eindelijk op van het podium. Wat in elk geval 4 hele blije dames opleverde.

Nou is NKOTB dus wel echt mijn ding van vroeger, maar van de BSB had ik geen kaas gegeten, tot ik vorig jaar verplicht op een vrijgezellenfeest van een lieve vriendin van me mee moest zingen met de rest van de dames en dit uiteraard alleen maar op muziek van de BSB was. Maar wie wie is binnen deze band, ik had geen idee. Zo dacht ik even dat ik Thomas Berge gisteren ten tonele zag verschijnen. Mijn vriendin Selinde fluisterde me lachend toe dat dit Nick Carter was. En ook Ali G (je weet wel, het alter ego van Sacha Baron Cohen) was in mijn beleving van de partij (dit bleek AJ te zijn ... what's in a name). Maar goed, moet gezegd worden, de show die beide bands neerzetten was toch wel erg leuk. Ik heb me prima vermaakt en de longen uit mijn lijf gegild en ik geef toe, af en toe ook bijna van mijn stoel gegleden van de lichamen van een aantal van deze heren. En dan heb ik het over NKOTB, niet over BSB (laat dat duidelijk zijn ;-p, die vond ik muzikaal wel goed, maar qua type man was dit niet echt mijn ding). De dancemoves van de BSB waren overigens wel wat soepeler dan die van de New Kids, maar ja, wat wil je. Net als de fans, zijn zij ook een dagje ouder geworden en op 1 New Kids na (Joe McIntyre), zijn ze allemaal krasse veertigers (ik mag dit zeggen, ik kan zelf nog een jaartje als dertiger door het leven), dit in tegenstelling tot de BSB.

Ik heb me nog afgevraagd waarom beide bands samen zijn gaan optreden. Zou dit zijn omdat ze allemaal de conditie niet meer hebben om zelf een hele avond te vullen? Ik kan me er wel iets bij voorstellen hoor. Nu konden ze om en om even uitpuffen om vervolgens als de andere band weer klaar was met een setje nummers, op het toneel te kruipen. Ik kan me zo voorstellen dat Jon Knight de tijd dat de BSB op het toneel stonden, gebruikte om nog wat danspasjes in te studeren. Het was eigenlijk best sneu om te zien hoe hij na al die jaren nog steeds niet vertrouwd is op het podium en ook dat zijn in de jaren '80 en '90 uitgevoerde danspasjes nog steeds houterig aandeden. Even hoopte ik dat iemand hem uit zijn lijden zou verlossen en hem van het podium zou halen.

Don't get me wrong, ik heb echt genoten hoor van deze avond en ik kan met mijn hand op mijn hart melden dat ik best nog eens zou gaan. Want al met al was het een heerlijke avond met veel appetijtelijks voor mijn ogen en oren. En ik denk dat Erzsi, Selinde en Priscilla daar net zo over denken.