Het is niemand ongetwijfeld ontgaan, het badpakken seizoen is officieel geopend. Met de tropische temperaturen van afgelopen weekend, kunnen we er niet meer omheen. Het is zomer. Althans zoals het Nederland betaamt, het WAS zomer want volgens de voorspellingen is het morgen weer gedaan met het warme weer.
Massaal trokken wij allemaal de zomerkleding in de kast naar voren en gingen naarstig op zoek naar een leuk setje voor op het strand, tuin of terras. Ook ik moest er aan geloven. Ik wilde een kleurtje kweken want tja, ik wil geen licht geven als ik me over een kleine maand op Orchard Road begeef of heerlijk in het zwembad in Bangkok lig.
Tijd voor een bikini dus. Na even door mijn bikinimand gespit te hebben, trok ik een legerkleurig setje aan. Groen is tenminste niet zo’n kleur die je misstaat als je bleek bent. Na veel moeite had ik dan eindelijk dat broekje over mijn iets te brede heupen getrokken en warempel hij paste nog ook. Bovenstukje ging een stuk makkelijker, maar ja, daar heb ik dan ook geen heupen zitten.
Vol goede moed, waggelde ik naar de spiegel en kreeg de schrik van mijn leven. Legergroen steekt toch iets minder mooi af bij zo’n wit huidje dan ik dacht. Maar goed, mijn proporties zijn nog wel in orde, althans dat idee had ik op dat moment.
Maar toen ik een uurtje later in de zon lag te zweten en het zweet letterlijk tussen mijn zwembandjes vandaag sijpelde, begreep ik dat er iets mis was met die spiegel van me. Ik ben niet in proporties. Ja, misschien voor het type rollade wel, maar niet zoals ik mezelf het liefst gezien zou hebben. Wat een rollen en kwabben. En ook die putjes in de dijen niet te vergeten. De ouderdom is hard en meedogenloos toegeslagen. Ben spontaan helemaal rechtop gaan zitten zodat alles nog een beetje strak leek te zijn, maar de moed zakte me toch wel in de schoenen.
Er moest drastisch iets gebeuren want zo kan ik absoluut niet op vakantie vertrekken. Dus ofwel een nieuwe bikini aanschaffen (of beter gezegd een badpak, zodat alles nog een beetje te maskeren is) ofwel iets aan mijn veel te slechte eetpatroon doen. Het is het laatste geworden, die nieuwe bikini kan altijd nog mochten mijn lijnpogingen die vier weken niet doorstaan.
Vandaag dus opgewekt begonnen met mijn vier weken afzien en zwoegen (jaja, ik ga eindelijk die AbKingPro die ik al jaren in huis heb staan gebruiken). Wie weet, heb ik over een week of vier wel een plat buikje om trots op te zijn en kan ik me weer in bikini vertonen. Ik zal niet te overmoedig worden, een monokini zal het nooit worden, tenzij de zwaartekracht plotseling niet meer blijkt te werken. Dan is er misschien op dat vlak nog hoop. Maar tot die tijd kan ik alleen een monokini dragen als ik een Pamela Anderson operatie zou ondergaan.
maandag 16 april 2007
zondag 25 maart 2007
Moorddadig
Vanmorgen werd ik al vroeg gewekt door het monotone gesnurk van mijn vriend.
Even heb ik nog getwijfeld: zal ik mijn hoofd onder het kussen houden zodat hij lekker door kan slapen? Hij heeft zijn slaap immers hard nodig want hij heeft afgelopen maanden zo hard gewerkt en weinig geslapen. Nee, toch maar niet. Ook ik heb mijn slaap hard nodig want ik heb gisteren weer tot laat door zitten forummen en geloof me, dat is een heel zware inspanning hoor. Ik besluit hem dus maar een flinke por te geven in de hoop dat hij zich dan gaat omdraaien.
“Waarom maak je me nu wakker” zegt hij geïrriteerd als ik hem net iets te hard een knal tegen zijn voorhoofd geef.
“Omdat ik niet kan slapen van jouw gesnurk” reageer ik fel. Want hoe haalt hij het in zijn hoofd mij te vragen waarom ik hem wakker maak, terwijl hij juist degene is die mij uit mijn slaap gehouden heeft.
Een hoop gemopper komt er naast me vandaan, maar hij draait zich op zijn zij en ik sluit mijn ogen weer en slaap door. Een paar uurtjes later word ik weer wakker.
Hij ligt ook al naar het plafond te staren. Even voel ik me schuldig. Zou hij al die tijd nou wakker gelegen hebben? Ik besluit er maar niet naar te vragen en pak mijn laptop naast me van de grond. Die ligt daar immers nog van het late forummen van gisterenavond.
Nog zonder verder ook maar een woord gezegd te hebben, zegt hij plotseling als mijn laptop opgestart is. “Heb je het nog gehoord van die vrouw uit Barendrecht?”.
Ik kijk hem vragend aan “Barendrecht?”.
“Ja, die man heeft haar toch vermoord”.
Ik heb werkelijk geen flauw idee waar hij het over heeft en kijk hem nog steeds vragend.
“Ja, hij vond dat ze te veel op d’r computer zat”.
Geloof me, mijn bek viel wagenwijd open.
“Is dat een dreigement?” zeg ik geheel afgebluft.
Meneer begint vrolijk hard te lachen en nee te schudden.
En ik, ik heb het zekere voor het onzekere genomen en heb de laptop maar weer uitgezet.
Even heb ik nog getwijfeld: zal ik mijn hoofd onder het kussen houden zodat hij lekker door kan slapen? Hij heeft zijn slaap immers hard nodig want hij heeft afgelopen maanden zo hard gewerkt en weinig geslapen. Nee, toch maar niet. Ook ik heb mijn slaap hard nodig want ik heb gisteren weer tot laat door zitten forummen en geloof me, dat is een heel zware inspanning hoor. Ik besluit hem dus maar een flinke por te geven in de hoop dat hij zich dan gaat omdraaien.
“Waarom maak je me nu wakker” zegt hij geïrriteerd als ik hem net iets te hard een knal tegen zijn voorhoofd geef.
“Omdat ik niet kan slapen van jouw gesnurk” reageer ik fel. Want hoe haalt hij het in zijn hoofd mij te vragen waarom ik hem wakker maak, terwijl hij juist degene is die mij uit mijn slaap gehouden heeft.
Een hoop gemopper komt er naast me vandaan, maar hij draait zich op zijn zij en ik sluit mijn ogen weer en slaap door. Een paar uurtjes later word ik weer wakker.
Hij ligt ook al naar het plafond te staren. Even voel ik me schuldig. Zou hij al die tijd nou wakker gelegen hebben? Ik besluit er maar niet naar te vragen en pak mijn laptop naast me van de grond. Die ligt daar immers nog van het late forummen van gisterenavond.
Nog zonder verder ook maar een woord gezegd te hebben, zegt hij plotseling als mijn laptop opgestart is. “Heb je het nog gehoord van die vrouw uit Barendrecht?”.
Ik kijk hem vragend aan “Barendrecht?”.
“Ja, die man heeft haar toch vermoord”.
Ik heb werkelijk geen flauw idee waar hij het over heeft en kijk hem nog steeds vragend.
“Ja, hij vond dat ze te veel op d’r computer zat”.
Geloof me, mijn bek viel wagenwijd open.
“Is dat een dreigement?” zeg ik geheel afgebluft.
Meneer begint vrolijk hard te lachen en nee te schudden.
En ik, ik heb het zekere voor het onzekere genomen en heb de laptop maar weer uitgezet.
vrijdag 23 maart 2007
ABN AMRO denkt om de neuzen
Gisteren op het RTL Nieuws hoorde ik met wijd open gesperde ogen aan dat er een groot neuspeuteronderzoek gedaan was. Lachstuipen overvielen me en ik kon gegrinnik niet onderdrukken. Welke idioot verzint zoiets. Nee, niet het neuspeuteren zelf, maar het enkele feit dat daar een onderzoek naar gedaan moet worden.
Door RTL Nieuws ondervraagden op straat ontkenden allen met een stalen gezicht dat zij nooit en te nimmer neuspeuteren en om hun uitspraak kracht bij te zetten, trokken ze ook nog eens een vies gezicht. Ik zag die neuzen nog net niet groeien, maar dat hier een potje gelogen werd is duidelijk. Uit het onderzoek is gebleken dat 90% van de bevolking zegt wel eens neus te peuteren. En dat verbaast me niets. Ik zat zelf te denken aan minsten 99%, want zeg nou eens eerlijk. Iedereen peutert toch wel eens in zijn neus? Ik wel in elk geval en ik ga me daar absoluut niet voor schamen. Nou is er uiteraard wel een verschil tussen privé-peuteren en in het openbaar peuteren. Openbaar peuteren, nee daar doe ik niet aan. Daarvoor zou ik me te veel schamen. Maar privé-peuteren? Ach niemand heeft er verder toch last van zou je denken?
Uit het onderzoek is gebleken dat mannen de grootste peuteraars zijn. Nou schaar mij dan maar tussen die mannen hoor. Ik kan er niets aan doen. Als er iets in de weg zit wat met een zakdoek niet verwijderd kan worden, dan maar enig handwerk verrichten, vingertje schoonmaken, handje wassen en zakdoekje met inhoud in de vuilnisbak deponeren. Niemand die daar toch last van heeft?
Volgens het onderzoek zijn de favoriete peuterplekken thuis op de bank (heel goed gezien, met die verwarming aan deze tijd van het jaar, voel ik toch vaak wat dingen in mijn neus die ik er liever niet wil hebben) en in de auto (zeker als je de blower aan hebt gehad en de lucht in de auto zo droog is geworden dat je weer iets in je neus gaat voelen).
Ruim de helft deponeert de 'opbrengst' in een zakdoek (de juiste oplossing in mijn ogen). Bijna tien procent eet het op (hier ga ik dus echt van over mijn nek, maar ik ken er genoeg die het wel doen …). Een derde zegt er 'een balletje' van te maken, om dat daarna weg te schieten (het spijt me, maar hier maak ik me ook wel eens schuldig aan, tot groot ongenoegen van mijn partner).
Nou zette ik vanochtend wederom de tv aan en weer op RTL Nieuws het bericht dat er in de Telegraaf stond " De ABN Amro laat haar geldautomaten per direct vaker schoonmaken. Dit naar aanleiding van de uitkomsten van een groot neuspeuteronderzoek".
Het lachen verging me dit keer en zeker na het lezen van het bewuste artikel online. Uit het onderzoek blijkt dat geldautomaten en pinapparaten in winkels onder de bacteriën zitten die afkomstig zijn uit de neus. Zo werd de Staphylococcus-bacterie, die bij veel mensen voorkomt in de neusholte, op maar liefst tien procent van de automaten aangetroffen. Deze bacterie kan huidinfecties veroorzaken en is verantwoordelijk voor de beruchte mrsa-ziekenhuisinfecties.
Vanmorgen liep ik langs een pinautomaat van de ABN en meteen gingen mijn gedachten naar de uitzending op tv. Zou ABN AMRO daarom voor een groen logo gekozen hebben, zodat het allemaal wat minder opvalt? Hoe dan ook, ik zat te gruwelen toen ik langs liep en heb mijn knip maar in mijn tas gehouden. Voor mij voorlopig even niet pinnen en daar is mijn bankrekening heeeeeel blij mee.
Door RTL Nieuws ondervraagden op straat ontkenden allen met een stalen gezicht dat zij nooit en te nimmer neuspeuteren en om hun uitspraak kracht bij te zetten, trokken ze ook nog eens een vies gezicht. Ik zag die neuzen nog net niet groeien, maar dat hier een potje gelogen werd is duidelijk. Uit het onderzoek is gebleken dat 90% van de bevolking zegt wel eens neus te peuteren. En dat verbaast me niets. Ik zat zelf te denken aan minsten 99%, want zeg nou eens eerlijk. Iedereen peutert toch wel eens in zijn neus? Ik wel in elk geval en ik ga me daar absoluut niet voor schamen. Nou is er uiteraard wel een verschil tussen privé-peuteren en in het openbaar peuteren. Openbaar peuteren, nee daar doe ik niet aan. Daarvoor zou ik me te veel schamen. Maar privé-peuteren? Ach niemand heeft er verder toch last van zou je denken?
Uit het onderzoek is gebleken dat mannen de grootste peuteraars zijn. Nou schaar mij dan maar tussen die mannen hoor. Ik kan er niets aan doen. Als er iets in de weg zit wat met een zakdoek niet verwijderd kan worden, dan maar enig handwerk verrichten, vingertje schoonmaken, handje wassen en zakdoekje met inhoud in de vuilnisbak deponeren. Niemand die daar toch last van heeft?
Volgens het onderzoek zijn de favoriete peuterplekken thuis op de bank (heel goed gezien, met die verwarming aan deze tijd van het jaar, voel ik toch vaak wat dingen in mijn neus die ik er liever niet wil hebben) en in de auto (zeker als je de blower aan hebt gehad en de lucht in de auto zo droog is geworden dat je weer iets in je neus gaat voelen).
Ruim de helft deponeert de 'opbrengst' in een zakdoek (de juiste oplossing in mijn ogen). Bijna tien procent eet het op (hier ga ik dus echt van over mijn nek, maar ik ken er genoeg die het wel doen …). Een derde zegt er 'een balletje' van te maken, om dat daarna weg te schieten (het spijt me, maar hier maak ik me ook wel eens schuldig aan, tot groot ongenoegen van mijn partner).
Nou zette ik vanochtend wederom de tv aan en weer op RTL Nieuws het bericht dat er in de Telegraaf stond " De ABN Amro laat haar geldautomaten per direct vaker schoonmaken. Dit naar aanleiding van de uitkomsten van een groot neuspeuteronderzoek".
Het lachen verging me dit keer en zeker na het lezen van het bewuste artikel online. Uit het onderzoek blijkt dat geldautomaten en pinapparaten in winkels onder de bacteriën zitten die afkomstig zijn uit de neus. Zo werd de Staphylococcus-bacterie, die bij veel mensen voorkomt in de neusholte, op maar liefst tien procent van de automaten aangetroffen. Deze bacterie kan huidinfecties veroorzaken en is verantwoordelijk voor de beruchte mrsa-ziekenhuisinfecties.
Vanmorgen liep ik langs een pinautomaat van de ABN en meteen gingen mijn gedachten naar de uitzending op tv. Zou ABN AMRO daarom voor een groen logo gekozen hebben, zodat het allemaal wat minder opvalt? Hoe dan ook, ik zat te gruwelen toen ik langs liep en heb mijn knip maar in mijn tas gehouden. Voor mij voorlopig even niet pinnen en daar is mijn bankrekening heeeeeel blij mee.
donderdag 22 maart 2007
A dream come true
Imagine this: Je ligt heerlijk te slapen in een warm bed tegen een warm lichaam aan. En eindelijk droom je van die ene man. De man waar we allemaal wel van willen dromen: Robbie Williams. Nog beter zelfs, Robbie staat op het punt om je ten huwelijk te vragen. Maar terwijl je slaapt, merk je dat je partner al uit bed verdwenen is. Niks ergs aan want wat wil je nog meer dan trouwen met Robbie. Tot je op een punt komt waarbij je je in je droom realiseert dat hij je zo gaat wekken. Uit alle macht probeer je Rob duidelijk te maken dat hij moet opschieten met die ene vraag. En net als hij zijn mond open doet, voel je de natte lippen van je partner op je wang die je wekt met de woorden “wakker worden schatje!”. Pats boem weg is die bubbel, weg is die droom. Woest kijk je hem aan en begint te tieren als een viswijf dat hij nou net die leuke droom moest verstoren. Begint hij te lachen en zegt hij “dream on”. Ja als dat nou eens zou kunnen, maar ja hij heeft er wel voor gezorgd dat dat niet kan. Kortom, droom in duigen en nog steeds niet met Robbie Williams getrouwd.
Maar waar komt zo’n droom nou vandaan? Is het iets wat ik diep van binnen zou willen? Nee absoluut niet. Ik ben nuchter genoeg om te weten dat dat never nooit niet zou gebeuren. Erger nog, ik zou het niet eens willen. Want hoe goed, leuk, lekker Robbie Williams dan ook is, wie weet er nou hoe Rob echt is. En als we dat wel weten, vinden we hem dan nog wel zo geweldig? Bij mijn eigen mannetje weet ik tenminste hoe hij in elkaar zit en to be quite honest, ik zou hem zelfs niet voor honderd Robbie Williams in willen ruilen. Maar waarom dan toch die dromen? Ik heb geen flauw idee. Wat ik wel weet is dat ik in een lucide droom terecht gekomen ben. Een lucide droom? Ja, tijdens een lucide droom is de dromer zich bewust van het feit dat hij/zij droomt. Nou in mijn geval helemaal waar. Ik wist dat ik op korte termijn wakker gemaakt zou worden. Vandaar mijn haast met die vraag van Robbie. Maar wat is in het algemeen nou een droom en waar dient het voor? Ik zou het niet weten. Gebleken is dat je vaak droomt over dingen die je overdag hebt meegemaakt. Toegeven Robbie speelt een grote rol in mijn leven, maar bij wie van jullie niet? Maar een obsessie zou ik het niet willen noemen.
Maar hoe kan je het verschil herkennen tussen een grote mate van waardering voor een artiest als Robbie of een obsessie voor die man? De een zou verklaren dat als je naar (bijna) alle concerten van hem gaat en hem over de wereld nareist dat dat een obsessie zou zijn. Maar is dat zo? Nee in mijn ogen niet. Zo lang je er nuchter onder blijft, is het allemaal heel gezond (even uitgezonderd van de gezondheid van je spaarrekening uiteraard), schuilt er geen kwaad in. Maar zodra je waardering overgaat in iets wat groter en verder gaat, dan komt obsessie om het hoekje kijken. Hoe vaak ik al niet heb gehoord dat sommige dames hun man in no time zouden willen dumpen voor Robbie en dit dan ook nog echt menen of dames die echt in de veronderstelling zijn dat als ze Rob ontmoeten, dat het dan zeker iets zou worden. Ja dan denk ik dat dat toch wel heel erg in de buurt komt van een obsessie. Is dat gezond? Nee absoluut niet. Niet voor jezelf, niet voor je huidige relatie en al zeker niet voor Robbie. Denk aan wat er gebeurde in Duitsland. Was de duw van het podium ingegeven door een obsessieve fan of was die man gewoon gestoord? Feit blijft dat voor een megaster al bijvoorbeeld Robbie Williams het best beangstigend kan zijn om niet altijd het verschil te kunnen zien tussen een grote fan of een obsessieve. Kunnen wij dat zelf eigenlijk wel? Weten wij zelf tot hoever we kunnen gaan voordat iets een obsessief karakter krijgt?
Maar waar komt zo’n droom nou vandaan? Is het iets wat ik diep van binnen zou willen? Nee absoluut niet. Ik ben nuchter genoeg om te weten dat dat never nooit niet zou gebeuren. Erger nog, ik zou het niet eens willen. Want hoe goed, leuk, lekker Robbie Williams dan ook is, wie weet er nou hoe Rob echt is. En als we dat wel weten, vinden we hem dan nog wel zo geweldig? Bij mijn eigen mannetje weet ik tenminste hoe hij in elkaar zit en to be quite honest, ik zou hem zelfs niet voor honderd Robbie Williams in willen ruilen. Maar waarom dan toch die dromen? Ik heb geen flauw idee. Wat ik wel weet is dat ik in een lucide droom terecht gekomen ben. Een lucide droom? Ja, tijdens een lucide droom is de dromer zich bewust van het feit dat hij/zij droomt. Nou in mijn geval helemaal waar. Ik wist dat ik op korte termijn wakker gemaakt zou worden. Vandaar mijn haast met die vraag van Robbie. Maar wat is in het algemeen nou een droom en waar dient het voor? Ik zou het niet weten. Gebleken is dat je vaak droomt over dingen die je overdag hebt meegemaakt. Toegeven Robbie speelt een grote rol in mijn leven, maar bij wie van jullie niet? Maar een obsessie zou ik het niet willen noemen.
Maar hoe kan je het verschil herkennen tussen een grote mate van waardering voor een artiest als Robbie of een obsessie voor die man? De een zou verklaren dat als je naar (bijna) alle concerten van hem gaat en hem over de wereld nareist dat dat een obsessie zou zijn. Maar is dat zo? Nee in mijn ogen niet. Zo lang je er nuchter onder blijft, is het allemaal heel gezond (even uitgezonderd van de gezondheid van je spaarrekening uiteraard), schuilt er geen kwaad in. Maar zodra je waardering overgaat in iets wat groter en verder gaat, dan komt obsessie om het hoekje kijken. Hoe vaak ik al niet heb gehoord dat sommige dames hun man in no time zouden willen dumpen voor Robbie en dit dan ook nog echt menen of dames die echt in de veronderstelling zijn dat als ze Rob ontmoeten, dat het dan zeker iets zou worden. Ja dan denk ik dat dat toch wel heel erg in de buurt komt van een obsessie. Is dat gezond? Nee absoluut niet. Niet voor jezelf, niet voor je huidige relatie en al zeker niet voor Robbie. Denk aan wat er gebeurde in Duitsland. Was de duw van het podium ingegeven door een obsessieve fan of was die man gewoon gestoord? Feit blijft dat voor een megaster al bijvoorbeeld Robbie Williams het best beangstigend kan zijn om niet altijd het verschil te kunnen zien tussen een grote fan of een obsessieve. Kunnen wij dat zelf eigenlijk wel? Weten wij zelf tot hoever we kunnen gaan voordat iets een obsessief karakter krijgt?
Abonneren op:
Posts (Atom)