Wat valt er nog te zeggen?

Wat valt er nog te zeggen? Niks toch eigenlijk? Werkelijk iedereen heeft er al over geschreven of gepraat. Het is iets wat ons allemaal heeft bezig gehouden de afgelopen week.

Weet jij nog waar jij was toen het nieuws tot je kwam? Ik zat in de auto. Na een warme dag op het werk, ging ik mijn meisjes ophalen. De radio was niet vanzelf gestart en vlak voor ik het kinderdagverblijf bereikte, zette ik de radio alsnog aan. Geen idee waarom, maar ik voelde dat ik het moest doen. De presentator en zijn sidekick hadden het over een vliegtuigramp en hoe vreselijk het was. Er was nog weinig nieuws. Ondanks dat ik nog steeds niet begreep wat de omvang van deze ramp was, had ik het kippenvel op mijn armen staan en dat in een auto die de hele dag in de zon gestaan had. Best knap van mijn lichaam. Toen ik een parkeerplek gevonden had, ben ik eerst het nieuws gaan bekijken op mijn telefoon. "Malaysia Airlines afkomstig uit Amsterdam uit de lucht geschoten boven Oekraïne. Geen overlevenden". Weer is daar dat kippenvel. Ik laat het even bezinken. Een vlucht van Amsterdam naar Kuala Lumpur, zoals wij die zelf in 2009 voor het laatst ook gemaakt hebben. In de loop van de uren die volgen, sijpelt er meer nieuws naar buiten. Ik hoor dat er ook veel kinderen en baby's zijn omgekomen. Hoe egoïstisch is het van mij dat ik dat dus nog ernstiger vind? Dat me dat nog meer aangrijpt? Dat ik het leven van een kind dus boven dat van een volwassene stel? Ieder slachtoffer moet toch even ernstig zijn? Ik kijk naar mijn kinderen en voel de pijn. Wat als zij in dat vliegtuig hadden gezeten? Wat als wij daar als gezin in hadden gezeten? De volgende ochtend word ik wakker met nog steeds een rot gevoel, maar ik laat dat niet overheersen. Het leven gaat, hoe wrang het ook mag klinken, voor ons gewoon door. Dat betekent niet dat ik niet verdrietig ben om al die slachtoffers, verre van, maar aangezien ik ze niet persoonlijk heb gekend, probeer ik het me niet te veel aan te trekken. Misschien is ook dat egoïstisch van me, maar ik wil me niet laten verlammen door verdriet want als ik dat nu doe, dan moet ik dat mijn hele leven waarschijnlijk doen. Ik wil niet teveel nadenken aan al die onschuldige slachtoffers uit dit vliegtuig, niet nadenken over al die onschuldige slachtoffers elders op de wereld. Hoe egoïstisch het ook mag klinken, ik hou het bij het verdriet en de pijn voor de mensen om mij heen. Dit betekent niet dat ik niet mee voel met de nabestaanden van rampen als deze. Maar ik doe niet mee met collectief rouwen. Ook deed ik niet mee met profielfoto's op zwart zetten. Waarom? Omdat ik vind dat ieder het op zijn eigen manier moet doen. Dit zonder ervoor veroordeeld te worden, want dat zag ik op social media gebeuren. Mensen die elkaar verwijten maken omdat er niet op dezelfde wijze wordt gerouwd als de meeste mensen. Kom op, laten we leven en laten leven! Er is al genoeg haat om ons heen. Richt je liever tot de schuldigen van deze slachtoffers.

Ik doe dat overigens bewust in deze blog niet. Waarom niet? Er is al genoeg over hen gezegd en geschreven. Ik gun ze die extra aandacht niet want wat ik schrijf, maakt voor hen toch geen verschil.

Wat valt er nog te zeggen? Niks, behalve dat mijn gedachten uitgaan naar de nabestaanden. Die gaan momenteel door een hel.

Jeugdidolen on stage II

Twee jaar geleden schreef ik er al eens over: Jeugdidolen on stage.

Zaterdagavond was het weer zo ver. Een aantal maanden geleden vroeg mijn vriendin Erzsi of ik zin had in een concert van NKOTB.  Nou ben ik daar altijd wel voor in maar financieel niet de juiste beslissing dus ik haakte toch af. Daar liet Erzsi het niet bij zitten en kocht toch kaartjes om mij er vervolgens nog een voor mijn 40e verjaardag te schenken, de schat.

Dus zaterdagavond reden we al bij tijds richting Amsterdam en aten we nog even wat onderweg om vervolgens rond 19u in de HMH aan te komen. Vooraan bij het podium stond het al rijen dik, maar bij een klein podium achterin zat slechts een handjevol dames. Daar gingen wij dus ook maar staan. De HMH is toch klein genoeg om vanaf elke plek goed zicht te hebben. Dat maakt een venue als de HMH nou zo'n fijne locatie. Een zaal als de Ahoy is al snel best groot, of erger nog: de ArenA en het Gelredome zijn voor mij een ware gruwel. Het geluid is daar abominabel of je zicht vanaf de tribunes is verschrikkelijk. Dus dan is een zaaltje als de HMH toch weer uitermate prettig. Om 5 over 8 ging het licht in de zaal uit en gingen de lichten op het podium aan. Een podium dat niet uitblonk van spectaculairiteit. Eenvoudig is een beter woord om het te omschrijven. Er stond enkel een stellage waarbij je iets hoger op het podium kon staan, meer niet. Maar goed, voor een leuk concert heb je ook eigenlijk niet meer nodig. Het gaat in de basis om de muziek, toch? En bovendien scheelt dat enorm in de kosten van een concertkaartje. Waar je voor grote shows al snel richting de € 100,-- voor een kaartje gaat, kost dit "slechts" de helft. De show begon met wat nieuwe nummers waarvan ik het bestaan niet eens wist, maar al snel zweepten ze het - in hoofdzaak vrouwelijk - publiek op met oude nummers van weleer. Dat de mannen inmiddels bijna allemaal de leeftijd van 40 gepasseerd waren, was aan de dancemoves niet echt te merken. Oké, eerlijkheid gebiedt te zeggen, Jon Knight was nog net zo houterig als 20 jaar geleden. Maar hey, je kunt een houten klaas niet veranderen in een swingende danser op die leeftijd. Erzsi en ik waren er wel over eens dat er eigenlijk maar 2 mannen in de groep zijn die een heerlijk deuntje kunnen zingen: Jordan Knight en Joe McIntyre. Donnie Wahlberg is niet de world greatest zanger, maar dat geeft eigenlijk helemaal niet. Het stoort niet. En Jon en Danny Wood hoor je nauwelijks. Overigens zie je die ook nauwelijks. Maar goed, terug naar het concert. Het was zichtbaar dat de heren dikke pret op het podium hadden. Er werd regelmatig de draak gestoken met Jon, die naast zijn schamele dansmoves, zich ook niet echt comfortabel voelt op het podium. Als je hem ziet, heb je het al snel met hem te doen. Hij kijkt wat angstig om zich heen, alsof hij denkt: was ik nu maar gewoon thuis weer als makelaar aan het werk. Dit is het resultaat van zijn angstaanvallen. Maar die angstige blikken hebben ook wel weer iets vertederends en als de andere heren hem dan min of meer plagen, is dat helemaal leuk om te zien.



De avond wordt voor ons pas echt compleet als het halverwege het concert aarde donker wordt in de zaal en op het podium en we ons omdraaien naar het kleine podium vlak achter ons. Je voelt de meute bewegen en voor je het weet sta je bijna tegen het dranghek aan gedrukt. En dan staan deze vijf jeugdidiolen opeens op minder dan een meter afstand van je te zingen. Geweldig, al voelde ik achter me de nodige ruzies ontstaan tussen dames op leeftijd die elkaar het licht in de ogen niet gunden en bijna op op de vuist gingen. Ook een oud vriendinnetje van back then (in onze NKOTB tijd), die we daar weer eens zagen, werd belaagd door wat hysterische dames. De heren zongen weer wat deuntjes en gaven wat handjes. En ja, ook ik was een van de gelukkigen. Zou ik vroeger waarschijnlijk zijn gaan hyperventileren, kreeg ik nu alleen maar een lachbui toen ik de heren een handje had gegeven en me daarna omdraaide naar Erzsi met een blik van: "Eindelijk, na al die jaren". Donnie dronk nog even een biertje op het podium en wilde de rest van dat biertje weggeven aan Erzsi, maar ja, die was zo flabbergasted dat ze Nee schudde en zei: "I don't drink beer". We hebben er daarna nog hartelijk om kunnen lachen. Toen gingen de heren weer terug naar het grote podium en werd er nog een sing-a-long gedaan van nummers van onder andere de Backstreet Boys, Take That, Robbie Williams en Prince. En toen was na nog wat eigen nummers de avond toch wel voorbij. Exact 1 uur en 40 minuten later dan ze begonnen. Geen lang concert dus, maar wel een waarvan iedere minuut gevuld was met zang en dans.

Maar ik kan zeggen dat zowel Erzsi als ik genoten hebben van deze avond. Enerzijds weer even zonder onze kindjes weg als twee pubers van toen, anderzijds omdat het concert wat ons betreft toch de moeite waard was.

Een wat????

Je kent ze vast wel. Woorden die alledaags zijn maar als je ze buiten hun context ziet staan, denkt "een wát?". Een schoolvoorbeeld hiervan is een bommelding. Na al die jaren lees ik dat nog steeds in eerste instantie als een "bommel ding". Ook al weet ik direct als ik het lees dat dit "bom melding" moet zijn.

Maar kende je deze al? Deze kwam ik onlangs tijdens het lezen tegen of jatte ik min of meer bij anderen:

remingreep: wat voor een reep? Reming reep? (rem-ingreep)

inkepinkje: is dat een hele kleine vinger? Inke pinkje? (in-kepinkje)

hyenavel: wat voor navel? (hyena-vel)

carnavalshit: eigenlijk komt dit woord hoe je het ook leest op hetzelfde neer want een Carnavals-hit is over het algemeen Carnaval-shit

bedrukken: bed rukken (be-drukken)

beneveld: bene-veld (be-neveld)

popelpees: popel-pees (pop-elpees)

boloogkikker: bo-loog-kikker (bol-oog-kikker)

betovergrootmoeder: kan oma toveren? (bet-overgrootmoeder)

Jij kent er vast nog wel meer, toch?

De ergernis die Marktplaats heet

In deze tijden van crisis - onzin natuurlijk, we kunnen gewoon niet met ons geld omgaan ;) - is Marktplaats de uitkomst om je oude spulletjes te ruilen voor wat geld. Verkopen dus. Soort van rommelmarkt, maar dan vanuit huis, onderweg of waar dan ook via het internet. De prijzen liggen over het algemeen wel wat hoger dan op een gemiddelde rommelmarkt, maar de kwaliteit is meestal ook iets beter.

Anyways, Marktplaats dus. Ik doe er heerlijk aan mee. Ik koop en verkoop via Marktplaats en vind het nog leuk om te doen ook. Althans dat kopen. Het lijkt soms wel een verslaving. Beter gezegd, het ís een verslaving: het onderhandelen over een prijs.

Het verkopen evenwel levert mij met name grote ergernis op. Waarom? Het is elke keer wel weer wat. Men doet een bod. Jij accepteert dat bod. Men reageert blij. Jij bent ook weer blij en dan vervolgens gebeurt er niks. Helemaal niks. Het bod blijft staan, maar de bieder reageert niet meer op mailtjes. Heeft hij/zij ergens anders een goedkoper exemplaar gevonden? Kan. Geen probleem. Maar neem verdorie even de moeite om mij dat te melden zodat ik het inmiddels op 'gereserveerd' gezette artikel weer gewoon te koop kan aanbieden en weet waar ik aan toe ben. Ik snap dat dus echt niet he?! Is het nou echt zoveel moeite om even een berichtje te sturen of je bod in te trekken? En kom niet aan met die rotsmoezen van "ik was druk en heb weinig mijn mail gecheckt". Je doet een bod en weet dat als het geaccepteerd wordt, dat je dan een mail krijgt. Logisch dus als ik na een dag of 3 een herinneringsmailtje stuur met de vraag of er nog interesse is of niet. En wat krijg je dan terug - ja dan ineens is de mail wel voorhanden - een onaardig mail dat men nu geen interesse meer heeft als ik zo ga drammen. Excuse me? Drammen. Kom op zeg. Ik dram niet, ik vraag vriendelijk of de interesse er nog is of dat ik bij uitblijven van een reactie kan aannemen dat de interesse er niet meer is.

Of dat er binnen 24 uur flink tegen elkaar op wordt geboden en als ik dan een bod accepteer, er geen reactie meer komt. Er is dus wel tijd genoeg om bij te houden of er een hoger bod gedaan is, zodat men zelf weer hoger kan gaan bieden, maar als ik dan een mail stuur dat ik het bod accepteer, vaak binnen een paar minuten nadat ik het bod krijg, blijft een reactie vervolgens uit. En hoe lang ga ik dan wachten tot diegene reageert? Hoe lang is acceptabel? Wanneer mag ik degene die het bod daaronder heeft geplaatst benaderen? Kortom, er zou een lijst moeten komen met de do's and don't van kopen op Marktplaats.

Ach weet je, misschien ligt het wel niet aan al die malloten die te pas en te onpas op iets bieden wat ze eigenlijk toch niet willen kopen. Misschien ligt het wel gewoon aan mij. Misschien heb ik gewoon geen geduld. Als ik me dat maar gewoon voor houdt, dan ebt die ergernis misschien vanzelf wel weer weg.

Hoe in hemelsnaam?

Hoe in hemelsnaam doen andere vrouwen dit? Hoe in hemelsnaam?

Drie kinderen variërend van 3 maanden tot 4,5 jaar. Ik vind het PITTIG. En ja, dat mag met hoofdletters geschreven worden. Ik denk dat ik me erop verkeken heb dat het opvoeden van 3 kleine kinderen -althans in elk geval de mijne- best zwaar is. De oudste zit momenteel in de kleuterpuberteit en schopt tegen alles aan wat haar wordt opgedragen of gevraagd. Die is chronisch al dwars als ze wakker wordt. Maar ja, dat hoort bij de leeftijd, althans dat zegt men. En als ik alleen met haar ben, dan kan ik dat ook redelijk hebben. Nou moet wel gezegd worden dat ze als we samen zijn zonder de anderen, een heel ander kind is hoor. Dan doet ze wel wat je haar vraagt en luistert ze wel. Omgaan met die driftbuien van haar, daar zou een normale moeder waarschijnlijk haar hand niet voor omdraaien. Maar ik vind het wel lastig.

Dan hebben we ook nog een dreumes van 1,5 die haar grote zus in alles na wil doen, maar natuurlijk nog helemaal niet alles kan wat haar zus van 4,5 kan en dat is best frustrerend voor haar. Om maar te zwijgen van de frustraties die ze heeft als ze zich niet goed verstaanbaar kan maken. Op de grond liggen of met spullen gooien uit pure wanhoop is haar niet vreemd. En dit zou een normale moeder ook met gemak moeten kunnen hebben. Maar ik niet.

En dan hebben we tenslotte een baby die eigenlijk heel stilletjes is en niet heel veel aandacht nodig heeft. Ze ligt wat om zich heen te kijken in de box, lacht wat naar ons en ja, zo af en toe huilt ze ook wel omdat ze graag een flesje krijgt of een schone luier. Tot nu toe, geen vuiltje aan de lucht.

Maar combineer die 3 temperamentvolle meiden eens en wat krijg je dan? Een moeder die het spoor bijster is en soms compleet doordraait in haar emoties. Het lijkt wel een rollercoaster van gevoelens. Enerzijds de diepgewortelde liefde voor mijn meisjes, maar anderzijds de irritaties en woede omdat ik merk dat ik het niet altijd aan kan.

Komt het door de hormonen van 5 jaar lang zwanger zijn, ontzwangeren en bevallen? Ik bedoel, 4 zwangerschappen in 5 jaar gaan me toch niet echt in de koude kleren zitten, lijkt me. Hoe dan ook, ik vind het zwaar, heel zwaar. Maar ongetwijfeld kijk ik over een jaartje erop terug en denk: "mens, waar maakte jij je nou weer druk om". Maar voor al die vrouwen die het opvoeden van kinderen 24/7 de eenvoudigste taak vinden die er maar is: RESPECT. Al geloof ik niet dat er vrouwen (of mannen, laten we de papa's vooral niet vergeten) zijn die nooit even hun kind figuurlijk achter het behang hebben willen plakken. Jij hebt dat nooit willen doen? Ik geloof er geen snars van...

Kleine meisjes worden groot ...

En dan is die dag aangebroken. Eliza's allerlaatste dag op het KDV. Ik heb er toch wel moeite mee. Ik ben zo slecht in het afsluiten van een periode. Vanmorgen voor het laatst samen in de auto naar het KDV rijden. Tuurlijk zit ze nog wel vaker bij me in de auto, maar ik ga die gezellige ochtendritjes missen naar het KDV. Nu heb ik Abi nog wel en straks de baby, maar die zeggen nog bar weinig de komende tijd ;)

Met Eliza was het altijd heerlijk kletsen en vertellen wat we onderweg zagen.

"Kijk mama, die man heeft een roze broek aan. Een roze! Echt, wat raar hè want hij is een jongetje"

of

"Die meneer is toch veel te dik voor die scooter?".

Heerlijk, wat ga ik dat missen in de ochtend. En dan krijg je op het KDV ook nog het plakboek mee waarin foto's van het afgelopen 4 jaar zitten geplakt met knutsels enzo. Ja, dan gaan bij mij echt de sluizen open hoor! Dikke tranen terwijl ik blader door de plakboeken. Dat wordt nog wat als ik haar vanmiddag weer op het KDV ophaal. De allerlaatste keer. En wat te denken van maandag, als ze voor het eerst naar de basisschool gaat? Ik sla maar vast wat extra pakjes Kleenex in voor de tranen......

Mijn kleine meisje wordt gewoon echt veel te snel groot en dat vind ik soms gewoon niet leuk! Ze blijft toch mijn eerst geborene. En dat betekent niet dat ik van haar meer houd dan van Abi of van de buikbaby, maar ik kan er niks aan doen dat het gevoel gewoon anders is. Alles wat je als moeder gaat meemaken, maak je nu eenmaal voor het eerst mee bij de eerstgeborene. Bij Abi zal het straks emotioneel voor mij wat makkelijker zijn. Ik ben dan al door die fase heen, waar ik nu met Eliza nog doorheen moet. En dat is misschien voor Abi wel beter: mama is niet meer zo krampachtig aan het verleden aan het vasthouden en mama is niet meer zo panisch voor iedere verandering. Hoe raar het ook mag klinken, ik hoop dat de komende week gewoon snel voorbij is. Die emotionele rollercoaster waarin ik nu zit, is geen pretje, met de toch al in de war gestuurde hormoonspiegel door de zwangerschap.

Soms wou ik dat ik de tijd gewoon even stil kon zetten.....

media aandacht

Ik kan me zo kwaad maken om de berichtgeving in de media over de dood van Anass uit Wassenaar. Iedereen heeft er wel iets over te zeggen in de media. Buurtbewoners, klasgenootjes en zelfs ouders van klasgenootjes vinden het nodig om richting de media hun vermoedens over de oorzaak van zijn dood te uiten. Kunnen we niet gewoon even wachten tot er duidelijkheid is omtrent zijn dood? En waarom zou je als ouder van een klasgenootje bepaalde dingen naar buiten moeten brengen in de media. Ik snap dit niet. Zoals onderstaand stukje uit het AD mbt de dood van Anass:

Mietje, homo en flikker
Anass, van Marokkaanse komaf, was sowieso geen grijze muis, vertellen ze. Hij was ronduit opvallend. Zelfs als brugklasser op het Adelbert College is hij niet bang om zichzelf te zijn. Waar jaargenootjes zich schikken naar de mode en omgangsvormen van de massa, steekt Anass boven het maaiveld uit. Hij draagt nu eens een vlinderdas, dan weer een spetterend gekleurd shirt. Gaat gekleed in strakke kleren en sjaaltjes. 'Fashionboy', klinkt het plagerig. Maar later wordt hij doelwit van pesterijen. Mietje, homo en flikker, zijn de scheldnamen. Op school, maar ook in zijn wijk.

Buitengesloten
Bovenal wordt Anass buitengesloten. Geschokte schoolgenoten biechten het op, vlak bij het schoolplein waar de gebeurtenissen het gesprek van de dag bepalen. 'Het ging dag in, dag uit door.'
Als een tijdje geleden op school een 'paarse dag' wordt gehouden, om aandacht te vestigen op vooroordelen tegen homo's en lesbiennes, wordt Anass het mikpunt. 'Toen werd er in de klas gezegd dat we hem geen homo mochten noemen. Maar we deden het toch,' zegt een klasgenoot. 'Ik heb het ook wel eens gezegd. Nu voel ik me er heel erg slecht over.'

Pak slaag
In de buurt wordt gezegd dat een aantal pesters hem de avond van zijn verdwijning zou opwachten om hem een pak slaag te geven. De moeder van een van Anass' klasgenootjes vertelt dat hij onlangs 'uit de kast was gekomen'. Ze kunnen nu slechts gissen of het drama het gevolg is geweest van de pesterijen.

En er was dus bekend dat hij een 'pak slaag' zou krijgen? En er is dan helemaal niemand geweest die daarbij in wilde grijpen? Hiermee wil ik niet impliceren dat zijn dood het gevolg is van een pak slaag hoor of dat die pesters de daders zijn. Verre van. Maar ik snap sowieso niet dat er dus helemaal niemand die jongen heeft willen helpen, want zo komt het wel op mij over. Iedereen wist dat hij een pak slaag zou krijgen, maar die jongen helpen, ho maar.

En wat is de toegevoegde waarde van die uitspraak van een van de ouders van zijn klasgenootjes dat hij 'onlangs uit de kast was gekomen'? Dat moet die jongen toch lekker zelf weten. Alsof het een schande is om homo te zijn en alsof dat een dood rechtvaardigt. Kom op zeg, we leven hier niet in de middeleeuwen of in een zwaar gelovig land. We zijn een vrij land dus als die jongen naar buiten wilde treden als homo, moest hij dat lekker zelf weten. En als hij dan dood is, is het toch niet nodig dat je dan aan de media gaat vertellen: "ja maar hij was homo!" want zo komt die uitspraak van die moeder op mij wel over. Als iedereen gewoon z'n grote smoel houdt richting de media en even afwacht zonder meteen de meest idiote roddels en geruchten de wereld in te sturen, zou het voor de ouders van Anass, voor wie dit drama al vreselijk genoeg is, ook wat minder moeilijk zijn.

Jeugidolen on stage

Een Ahoy vol voornamelijk hormonale dames in de leeftijdscategorie 30-40. Ja, ook ik behoor daartoe. En met mij vele anderen, waaronder de 3 vriendinnen met wie ik daar was. Ik heb het over een concert van NKOTBSB, wat in normale termen niets meer en niets minder betekent dan een concert van jeugdidolen New Kids On The Block en de Backstreet Boys. Ja, de beide boybands uit de jaren '80 en '90 en begin van deze eeuw hebben hun handen ineen geslagen om samen een wereldtournee te maken. En met succes. Iedere avond schreeuwen duizenden dames hun longen uit hun lijf als er een sexy dancemove voorbij komt en de teksten uit het verre verleden worden nog zonder al te veel moeite meegegalmt. Ja, ook door mij. Ik durf dat toe te geven.

Toen we eenmaal onze plek gevonden hadden en ons hadden neergezeteld in de stoeltjes, keek ik zo eens om me heen. Nou ben ik zelf ook niet altijd het prototype van een modepopje, maar wat er om ons heen zat, was toch werkelijk de afgelopen 20 jaar ondergedoken geweest. Ik bedoel maar, kleding van 20 jaar geleden. En dan heb ik het niet over het inmiddels hippe vintagestyletje waar mijn zwager en schoonzus in handelen, maar over saaie huismussen kleding uit het jaar nul. En dan zal ik verder ook niet reppen over de danspasjes van menig dame om ons heen.

Het voorprogramma begon: A Friend in London. Wie? Juist, dat dachten wij ook en masse. Vanaf de eerste minuut dreunde de bass door je lijf. Iets wat het kindje in mijn inmiddels uit de klauwen gegroeide buik niet fijn vond. Of juist wel. Ik weet het eigenlijk niet, maar ik gok op het eerste. In elk geval begon bij iedere dreun van de bass mijn kleine meisje heftig in mijn buik te protesteren. Alsof het wilde zeggen: get me out of here!!!! De heren van A Friend in London hadden het idee dat wij het allemaal wel leuk zouden vinden en bleven enthousiast doorgaan. En misschien vond iedereen het ook wel leuk hoor en was ik een van de weinigen die met kromme tenen praktisch zat te bidden dat het einde van dat optreden nabij was. Even dacht ik nog dat mijn vliezen braken, tot grote hilariteit van vriendinnetje Selinde (die overigens ook zwanger is). Ik verveelde me tijdens dit voorprogramma zo erg dat ik nog een tweet de wereld in stuurde over dat mijn ongeboren meisje deze muziek van @afriendinlondon absoluut niet leuk vond. Waarop ik later een reply van de betreffende band kreeg met de vraag of ik die tweet voor ze wilde vertalen in het Engels. Nou jongens, wat denken jullie zelf? Maar goddank hoepelden ze toch eindelijk op van het podium. Wat in elk geval 4 hele blije dames opleverde.

Nou is NKOTB dus wel echt mijn ding van vroeger, maar van de BSB had ik geen kaas gegeten, tot ik vorig jaar verplicht op een vrijgezellenfeest van een lieve vriendin van me mee moest zingen met de rest van de dames en dit uiteraard alleen maar op muziek van de BSB was. Maar wie wie is binnen deze band, ik had geen idee. Zo dacht ik even dat ik Thomas Berge gisteren ten tonele zag verschijnen. Mijn vriendin Selinde fluisterde me lachend toe dat dit Nick Carter was. En ook Ali G (je weet wel, het alter ego van Sacha Baron Cohen) was in mijn beleving van de partij (dit bleek AJ te zijn ... what's in a name). Maar goed, moet gezegd worden, de show die beide bands neerzetten was toch wel erg leuk. Ik heb me prima vermaakt en de longen uit mijn lijf gegild en ik geef toe, af en toe ook bijna van mijn stoel gegleden van de lichamen van een aantal van deze heren. En dan heb ik het over NKOTB, niet over BSB (laat dat duidelijk zijn ;-p, die vond ik muzikaal wel goed, maar qua type man was dit niet echt mijn ding). De dancemoves van de BSB waren overigens wel wat soepeler dan die van de New Kids, maar ja, wat wil je. Net als de fans, zijn zij ook een dagje ouder geworden en op 1 New Kids na (Joe McIntyre), zijn ze allemaal krasse veertigers (ik mag dit zeggen, ik kan zelf nog een jaartje als dertiger door het leven), dit in tegenstelling tot de BSB.

Ik heb me nog afgevraagd waarom beide bands samen zijn gaan optreden. Zou dit zijn omdat ze allemaal de conditie niet meer hebben om zelf een hele avond te vullen? Ik kan me er wel iets bij voorstellen hoor. Nu konden ze om en om even uitpuffen om vervolgens als de andere band weer klaar was met een setje nummers, op het toneel te kruipen. Ik kan me zo voorstellen dat Jon Knight de tijd dat de BSB op het toneel stonden, gebruikte om nog wat danspasjes in te studeren. Het was eigenlijk best sneu om te zien hoe hij na al die jaren nog steeds niet vertrouwd is op het podium en ook dat zijn in de jaren '80 en '90 uitgevoerde danspasjes nog steeds houterig aandeden. Even hoopte ik dat iemand hem uit zijn lijden zou verlossen en hem van het podium zou halen.

Don't get me wrong, ik heb echt genoten hoor van deze avond en ik kan met mijn hand op mijn hart melden dat ik best nog eens zou gaan. Want al met al was het een heerlijke avond met veel appetijtelijks voor mijn ogen en oren. En ik denk dat Erzsi, Selinde en Priscilla daar net zo over denken.

Fotoalbumtest

Wat begon als een goedkope(re) manier om mijn achterstallige voorraad digitale foto’s in albums te laten afdrukken, eindigde als een persoonlijke fotoalbumtest.

Via Groupon heb ik vouchers aangeschaft voor het laten afdrukken van foto’s in een fotoalbum (Snapfish, TicTacPhoto en Binqy). Aangezien hier aanzienlijke kortingen op zaten, kon ik die kans niet aan me voorbij laten gaan. Bovendien heb ik nog een jaar of 6 achterstallig afdruk- en inplakwerk liggen. Dit was dus de perfecte stok achter de deur voor mij om eindelijk eens aan de slag te gaan met mijn vakantiefoto’s en aangezien ik wist dat foto’s laten afdrukken en deze zelf in een album plakken toch never nooit niet zou gaan gebeuren, was this the right thing to do.

Onderstaand zal ik mijn bevindingen met een aantal bedrijven beschrijven. Ik let o.a. op de afwerking, levertijd en software. En ik zeg er nadrukkelijk bij dat dit MIJN bevindingen zijn en dus zeer persoonlijk. Een ander zal er misschien andere ervaringen op nahouden. Sommige bedrijven zullen me mijn kritische punten misschien niet in dank afnemen, maar so be it. Prove me wrong, zou ik tegen hen willen zeggen.

Ik heb overigens de kortingen via aanbiedingen en/of vouchers niet vermeld. Ik ga dus uit van de standaardprijzen die gehanteerd worden bij de diverse bedrijven. Bovendien heb ik verschillende type albums getest, dus niet ieder bedrijf is met elkaar te vergelijken, aangezien niet overal hetzelfde type album verkrijgbaar is.


TicTacPhoto

Type album:
Classic Album Small (16,5x23 cm) met linnen cover

Prijzen:
30 pagina’s voor € 24,95 (excl. € 4,43 verzendkosten)
40 pagina’s voor € 28,50 (excl. € 4,65 verzendkosten)
80 pagina’s voor € 42,50 (excl. € 5,74 verzendkosten)

Verwerkings-/verzendtijd:
Verwerkingstijd: 4 dagen
Verzendtijd: 7 dagen

Manier van album maken:
Software

Gebruiksgemak:
Je kunt zelf meteen kiezen voor layout met of zonder tekst, zodat je niet op iedere pagina het tekstvak hoeft te verwijderen indien je geen teksten wilt. Er zijn 17 standaard layouts, die redelijk rechttoe rechtaan zijn (saai).

Het papier wat gebruikt wordt, is dik, wat erg fijn in de hand aanvoelt. De afdrukkwaliteit is goed. Het album is gelijmd. Door de dikte van de bladen lieten een aantal bladen al na 1 keer het album doorbladeren los. Dit was geen uitzondering want ik heb 2 albums laten maken (een van 40 pagina’s en een van 80 pagina’s) en bij beide albums laten er bladzijden los. De linnen cover is een dikke zachte cover, die enigszins mee veert, wat zeer prettig aanvoelt.

Algemene beoordeling: 5. Dit komt doordat de bladzijden loslaten.


Hema

Type album:
Fotoalbum Medium liggend harde omslag (15x20 cm) met linnen cover

Prijzen:
24 pagina’s voor € 16,95
50 pagina’s voor € 27,35
Ontwikkelkosten: € 1,25
Geen verzendkosten bij afhalen bij Hema filiaal

Verwerkings-/verzendtijd:
Verwerkingstijd: 5 dagen
Verzendtijd: 2 dagen

Manier van album maken:
Software

Gebruiksgemak:
Je hebt zelf de keuze of je het album zelf met foto’s vult of dat het programma dit voor je doet. De layout is redelijk basic, maar wel zelf handmatig aan te passen per foto. De layouts zijn niet onderverdeeld in met of zonder tekstvak, waardoor je ieder tekstvak handmatig moet verwijderen indien je deze niet wilt.

De linnen cover is tamelijk hard, maar mooi van kwaliteit. De bladzijden zijn goed gelijmd, waardoor ze goed vast blijven zitten. De foto’s zijn van goede kwaliteit.

Algemene beoordeling: 7. De prijs/kwaliteit verhouding is goed.


Snapfish

Type album:
Klassiek harde kaft (20x30 cm) met fotocover

Prijzen:
26 pagina’s voor €27,95
8 pagina’s extra voor meerprijs van € 5,00
Verzendkosten: € 4,95

Verwerkings-/verzendtijd:
Verwerkingstijd: 3-5 dagen (in mijn geval waren dit er maar 2)
Verzendtijd: 1-5 dagen (in mijn geval waren dit er maar 2)

Manier van album maken:
Online

Gebruiksgemak:
Veel keuze uit layouts, bovendien past het programma het zelf aan indien je toch meer foto’s op een pagina wenst dan je eerst hebt aangegeven. Hij vult de pagina daar mooi mee op. Er zijn veel verschillende achtergronden mogelijk. Naar mijn mening een absolute topper qua programma.

De kwaliteit van het album, de cover en de foto’s is goed. Het album is goed gelijmd.

Algemene beoordeling: 8,5. Kwaliteit is goed en ook het gebruiksgemak van het programma zorgt voor deze hoge beoordeling.


Kruidvat

Type album:
Medium fotoboek hardcover (21x21 cm) met fotocover

Prijzen:
26 pagina’s voor € 24,95
8 pagina’s extra voor meerprijs van € 5,00
Verzendkosten: gratis afhalen bij Kruidvat filiaal
Verwerkingskosten: € 0,99

Verwerkings-/verzendtijd:
Verwerkingstijd: 3 werkdagen
Verzendtijd: 2 werkdagen

Manier van album maken:
Software

Gebruiksgemak:
Het gebruiksgemak vond ik slecht. De pagina’s worden automatisch gevuld. Dit kun je ongedaan maken, maar dit vergt enige tijd. Ook hier worden tekstvakken er zelf bijgezet, waarbij je ze handmatig moet verwijderen indien je deze niet wenst.

Het album is gelijmd, van goede kwaliteit. Ook de cover en foto’s zijn van goede kwaliteit.

Algemene beoordeling: 6,5. Dit komt voornamelijk door het slechte gebruiksgemak van de software.


Binqy

Type album:
S hardcover (14x10 cm) met linnen cover
M hardcover liggend (21x14 cm) met fotocover

Prijzen:
Type S: 24 pagina’s voor €9,95 (€ 0,15 meerprijs per extra pagina)
Type M: 24 pagina’s voor € 24,95 (€ 0,40 meerprijs per extra pagina)
Verzendkosten: € 3,95

Verwerkings-/verzendtijd:
Verwerkingstijd: varieerde tussen de 7 en 10 dagen
Verzendtijd: 6 dagen

Manier van album maken:
Software

Gebruiksgemak:
Beperkte keuze uit layouts. Het album is gelijmd. Kwaliteit van de foto’s en de cover is goed. Nadeel is dat de fotocover alleen over de gehele cover kan worden afgedrukt en niet enkel aan de voorkant.

Algemene beoordeling: 6. Dit komt door de lang levertijd en de beperkte layout mogelijkheden.


Albelli

Type album:
Fotoboek liggend S (13x10 cm) met linnen cover

Prijzen:
24 pagina’s voor € 7,95
Per extra pagina een meerprijs van € 0,10
Verzendkosten: € 2,95

Verwerkings-/verzendtijd:
Verwerkingstijd: 4 dagen
Verzendtijd: 2 dagen

Manier van album maken:
Software

Gebruiksgemak:
Je hebt zelf de keuze of je het album zelf met foto’s vult of dat het programma dit voor je doet. De layout is redelijk basic, maar wel zelf handmatig aan te passen per foto. De layouts zijn niet onderverdeeld in met of zonder tekstvak, waardoor je ieder tekstvak handmatig moet verwijderen indien je deze niet wilt.

Het album is gelijmd. Zowel het album zelf, als de foto’s zijn van goede kwaliteit.

Algemene beoordeling: 7. De prijs/kwaliteit verhouding is goed.




De software van Albelli en Hema is overigens identiek.

Nog te laten afdrukken / te ontvangen:
Photobox (nog te ontvangen)
Henzo (nog te bestellen)

Ik sta overigens open voor aanbevelingen voor andere bedrijven die fotoalbums aanbieden.

Update:
Ik hoorde vandaag dat Hema en Albelli niet alleen dezelfde software hebben, maar dat Hema het dus ook bij Albelli afdrukt. Dus enige verschil kan daar de service nog zijn. Verder gelijk.
Overigens drukt Kruidvat de albums af bij CeWe, waar ook AH, bol.com, MediaMarkt, Aldi en nog een groot aantal bedrijven hun fotoalbums laten maken.

Het fenomeen Mart Smeets

Mart Smeets, wie kent hem niet. You either love him or hate him en ik val in de laatste categorie, kan ik je meedelen. Niet omdat hij mij persoonlijk iets heeft aangedaan, maar gewoon omdat ik het een misselijk mannetje vind. Kan hij natuurlijk niks aan doen, is mijn opvatting van hem als persoon. Zal ook nooit veranderen ben ik bang.

En toch, toch kijk ik tijdens die 3 weken in het jaar dat de Tour de France door Frankrijk en omstreken trekt naar de Avondetappe. Met inderdaad die misselijkmakende Mart Smeets. Want ondanks dat ik niks van die man moet hebben, vind ik zijn tafelgasten veelal wel interessant. Al begrijp ik niet altijd waarom men bij hem aan tafel wil zitten want dat hij denigrerend tegen zijn tafelgasten kan zijn, staat voor mij als een paal boven water. Want het maakt niet uit of je al een keer of 10 de Tour de France hebt uitgereden met een geweldig resultaat, je bent en blijft altijd ondergeschikt aan de machtige Mart.

De machtige Mart, die iedere avond ook nog eens mijn afschuw opwekt vanwege de vele nietszeggende pasteltint overhemden. Met daaronder dan ook weer zo’n saai afgezaagd wit t-shirtje. Enerzijds is dat maar goed ook, want je wilt toch niet denken aan een Mart met een overhemd half open zonder zo’n wit shirtje eronder? Pasteltintoverhemden die menig man misschien wel goed zouden staan, maar Mart niet. Mart is dik, te dik eigenlijk en zo’n pastelletje maakt hem er niet slanker op en zeker niet als het overhemd dan ook nog eens bestaat uit een veelvoud van pastelkleurige vlakken. Geen idee wie de styling doet bij de Avondetappe, maar dat ze de plank volledig misslaan is wel duidelijk. En gelukkig ben ik niet de enige die daar zo over denkt. Via internet (Twitter) zie ik veel berichten vol afschuw voorbij komen over de shirts van Mart. En wat is er nog erger dan een pasteloverhemdje? Een pasteloverhemdje waar je de vouwen nog in ziet zitten. Niet de vouwen van het dragen, maar de vouwen van de verpakking waar dat overhemd ooit in heeft gezeten.

Goddank is de Avondetappe weer afgelopen voor dit jaar en kijk ik alweer vol afgrijzen uit naar het schaatsseizoen, waar Mart ook geregeld de verslaggeving van doet.

Lousy housecleaner

Het huishouden doen en ik liggen elkaar niet zo. Waarom? De stofzuiger en ik zijn dan inmiddels wel weer on speaking terms, maar de stoomreiniger, zeem, poetsdoek en Swiffer en ik zijn dat nog allerminst. Om nog maar niet te spreken van de strijkstapel en de wasmand. En zeg nou zelf, met temperaturen als die we de laatste weken hadden wil je toch ook niet schoonmaken? Ik bedoel, wat heeft het voor zin als ik nog natter word van het zweet, dan het huis van de zeepsop.

Maar dat het huis nodig een flinke huishoudelijke beurt nodig heeft, is nog een understatement. Onder andere de vloeren moeten weer gezogen en gedweild worden, de strijkkamer annex logeerkamer moet uitgemest worden, de glazen douchedeur moet hoognodig ontkalkt worden want inmiddels het is melkglas geworden in plaats van helder glas en de rest van het huis moet opgeruimd worden. Ik heb nog getracht hulptroepen in te schakelen, maar zelfs poetsfanaat @Francine1980 was er niet voor te porren. Een beetje teleurstellend, dat wel. Maar onverwacht? Nee, dat absoluut niet. Ik zou het immers ook nooit bij een ander gaan doen. Better yet, doe het bij mezelf thuis al niet graag.

Maar hoe komt dat toch dat de ene vrouw (of man, van die discussie wil ik dan af zijn) het wel kan opbrengen om minstens 3x per week de vloer te dweilen, maar ik eens per half jaar al een crime vind? Maakt dat mij lui? Nee, dat is niet de juiste vraagstelling, want ja, ik weet het, ik kan best lui zijn. Maar heeft de desinteresse voor het huishouden nou echt met mijn luiheid te maken? Nee, dat denk ik niet. Ik vind het huishouden doen gewoon niet leuk. Punt uit. Klaar. Einde discussie. Ik k er niets aan doen, maar ik heb de schoonmaakgenen van mijn moeder nu eenmaal niet overgenomen. Die is ook niet vies van iedere week een flinke schoonmaakbeurt of twee.

Ben ik per definitie dan een slechte moeder omdat ik mijn kind laat opgroeien in een huis wat niet glimt van de sop? Nee, dat lijkt mij niet. Toch? Ben ik per definitie een slechte echtgenote omdat ik er niet voor zorg dat het huis glimt als manlief thuis komt uit het werk? Nee, ook dat lijkt mij niet. Maar wat ben ik dan wel? Nou in elk geval een lousy housecleaner, that’s for sure

Een heerlijk welverdiend relaxdagje

Gisteren was het zover: Wellnessresort De Veluwse Bron waar vriendinnetje C. en ik van een welverdiende relaxdag gingen genieten. Je kent het wel, zo'n dagje waarin je heerlijk met elkaar kunt bijkletsen over van alles en nog wat zonder dat de mannen erbij zijn. Zo'n dagje waarbij je ongegeneerd wordt aangestaard door mede bezoekers. Zo'n dagje waarbij je zelfs in de stilte sauna je waffel geen seconde dicht kunt houden. En vooral een dagje waarbij alle laatste roddels de revue passeren en je heerlijk over alles en iedereen kunt gaan klagen. Nou zo'n dagje hadden C. en ik gisteren dus. C. kwam me al vroeg halen in haar heerlijke bolide. Scheurend over de snelweg als twee Gooise dames inclusief grote zonnebril in haar zilveren Mercedes cabrio. Da’s toch wel even ander koek dan het Peugeot 206je dat ik gewend ben. Ik voel me dus meteen uitermate belangrijk als ik daar met open dak en wind in de haren langs het overige verkeer vlieg. Heerlijk keuvelend over luchtige zaken, maar ook over de serieuze dingen des levens en de obstakels die in het leven op ons pad komen en zijn gekomen.

We genieten de gehele dag van heerlijke warmte in zowel de tuin van het centrum, als van de sauna’s, hammambehandeling, opgietrituelen en stoombaden. Vriendin C. is nog het meest lyrisch over het zwembad met onderwatergeluid. Nee, niet het geluid alsof je onder water bent, maar gewoon echte muziek die alleen onder water te horen is. Hoe gaaf is dat?

Als we op het terras heerlijk zitten te keuvelen, hoor ik een vrouw achter ons aan de serveerster vragen of die ene knappe donkere jongen nog in de keuken werkt. Het meisje haalt haar wenkbrauw op en vraagt over wie ze het heeft. “Nou Dion. Hij heeft donker haar, is knap en niet zo heel groot”, antwoordt de vrouw weer. “Zeg maar dat zijn nicht er is”, waarbij haar man haar bijvalt met de mededeling dat het zijn tante is en niet zijn nicht. Vriendin C. en ik kijken elkaar lachend aan en ik draai me nog iets meer zodat ik meer van dit gesprek kan volgen. “Ik ben de zus van zijn vader” gaat mevrouw door. De serveerster gaat naar binnen en komt even later weer terug. “Dion zei u toch? Die werkt hier niet. Weet u zijn achternaam?” Waarop de vrouw een voor mij onverstaanbare achternaam brabbelt en waarop de serveerster meteen reageert “Oh u bedoelt Niels. Ja, die werkt hier” en ze loopt weer naar binnen. C. en ik moeten nog harder proberen ons lach in te houden want het enkele feit dat je niet weet of je zijn nicht of zijn tante bent, is al hilarisch te noemen, maar dat je ook zijn naam niet weet, is nog lachwekkender. Ik hoor de man en vrouw achter ons praten en mijn blik gaat naar de entree van het gebouw. Daar zie ik de serveerster met een man staan praten en wijst richting het echtpaar. Zij hebben het niet door, maar ik wel. Hij tuurt naar het stel en haalt zijn schouders op en loopt weer naar binnen. C. en ik moeten nu echt ons gezicht in de plooi trekken. De neef van het echtpaar komt ook niet meer naar buiten en na een minuut of 10 staat het echtpaar op en loopt weg. Nu kunnen C. en ik pas echt voluit in lachen uitbarsten …

Verloren gegane of gewaande merknamen

Soms denk je terug aan de jaren die voor je liggen. Automatisch komen dan herinneringen boven van merken die je tegenwoordig niet of nauwelijks meer ziet.

Zijn ze helemaal verdwenen, van naam veranderd of gewoon uit de Nederlandse markt verdwenen?

Wie kent ze nog, de merknamen die met de jaren veranderden?

Treets --> M&M's
Chocoladepinda's in een geel zakje
Raider --> Twix
Jif --> Cif
Sporthuis Centrum --> Centerparcs.
Dit is een van die dingen die ik nog steeds bij de oude naam benoem, tot grote ergernis van mijn omgeving (generatiekloof???)
Ben --> T-Mobile, waarna Ben recentelijk afzonderlijk van T-Mobile weer in het straatbeeld verscheen
Ook Orange werd --> T-Mobile
Libertel --> Vodafone
En om toch maar in de sfeer van mobiele telefoonaanbieders te blijven, wat is er met Dutchtone gebeurd?
En wat te denken van de recente uitspraakverandering van Dr Oetker in "Dr Utker". Deze vind ik overigens volledig overbodig, but hey, who am I to judge that?!

Dan heb je ook nog van die merken waarvan ik niet weet of die zijn overgegaan of geheel zijn verdwenen. Want wat is er gebeurd met:
BenBits De kauwgommetjes die individueel in een apart papiertje in het pakje verpakt zaten. Ze waren een beetje beige van kleur, niet wit zoals de meeste kauwgoms.
De Speelboom Ooit een grote speelgoedwinkelketen.
Van Gend & Loos Wie kent ze niet?
Rovato (elektrische apparatenwinkel)
Rang
Tjolk

Veel supermarktketens zijn gefuseerd of over de kop gegaan of - in elk geval in onze regio - uit het straatbeeld verdwenen:

Vendex
Profimarkt
Jac Hermans
Konmar

Weten jullie er nog een paar om mijn jeugdsentiment te verhogen??! Ik ben benieuwd.

Zomaar een donderdagavond in Den Haag Zuidwest

Zomaar een huis in Den Haag Zuidwest in zomaar een straat in een krachtwijk. Zomaar een donderdagavond waarbij het tijd is om het grofvuil buiten te zetten. Zomaar een schuurtje dat ontdaan wordt van zomaar wat onnodige spullen. Houten terrastegels worden vanuit de achtertuin naar de straat gebracht. Een nieuwe lading volgt: een kunststof workmate en een kunststof voetenbankje worden erbij gezet. Dan volgt er weer een lading: nog wat houten schuttingdelen worden bij de andere spullen gezet. Het kunststof voetenbankje en de workmate zijn inmiddels verdwenen. Een man kijkt om zich heen, maar ziet niemand. Waar is het gebleven? Er is in de tussentijd geen busje gestopt waar de spullen bij zijn ingeladen. De man loopt weer terug naar de tuin om nog wat spullen te halen waaronder een metalen toiletaccessoiresrek. Bij de volgende loopsessie naar de hoek van de straat blijkt ook het metalen rek weg te zijn. De man krabt zich nog eens achter de oren en vertelt zijn vrouw van de wonderbaarlijke verdwijning van hun afval. Een buurman helpt ook nog mee wat spullen buiten te zetten, terwijl hij ook nog wat eigen grofvuil buiten zet. Maar ook deze spullen zijn snel verdwenen. De vrouw kijkt door het raam en ziet dan een deur aan de overkant open gaan. Een man komt naar buiten en haalt het zojuist daar neergelegde fietsstoeltje weg en loopt er weer mee naar binnen. Dan gaat de telefoon. De moeder van de vrouw belt om te melden dat de kunststof workmate bij de overburen in huis staat. De vrouw grinnikt en samen met de man lachen ze erom. Zomaar een donderdagavond in Den Haag Zuidwest, zomaar een straat in een krachtwijk. Zomaar een groep Poolse arbeiders die zomaar wat spullen kunnen gebruiken. En wij, wij zijn blij dat wij in elk geval van onze lading grofvuil af zijn gekomen. Zomaar wat oude spullen die zomaar een tweede leven gekregen hebben.

Drill instructor

Het moest er eens van komen, dat weet ik ook wel, maar of dit nou het juiste moment is? Natuurlijk is dit het juiste moment want als ik het nu niet doe, doe ik het nooit. Ik hoor je denken: Get to the point Mar, waar heb je het over. Ik heb me in een idiote bui vorige week op zomaar een door de weekse avond via internet opgegeven voor een Personal Fit Programma. Met een druk op de knop heb ik me aangemeld. Van het moment dat ik op Enter drukte, was er geen weg meer terug. Dag erna zaten de formulieren al in mijn mailbox en weer een paar dagen later was de afspraak gemaakt.

Vandaag was de dag des oordeels. Ik had mijn eerste afspraak: intake en fit test. Nou ik kan je vertellen dat het een hel was. Het begon goed. De drill instructor – al vindt hij zelf dat ik hem niet zo moet noemen want zo streng zou hij niet zijn – blijkt een spontane spierbundel te zijn. Blij dat ik hem dus wel meteen aardig vond. Stel je voor dat het iemand is die je absoluut niet mag, dan is de motivatie natuurlijk tot een minimum beperkt. Mijn fit geschiedenis werd onder de loep genomen, maar gezien het feit dat ik zo lui als een varken ben, heb ik een hele korte sportieve geschiedenis dus daar waren we snel doorheen. Toen werd ik gemeten en gewogen en believe me, that isn’t a pretty thing als je al die veel te hoge getallen op papier ziet verschijnen. Ik heb nog even getracht te smokkelen door mijn adem in te houden, maar helaas Mr. Drill Instructor trapte er niet in. Daarna naar een van de leszalen. Daar moest ik allerlei tests doorstaan. De buikspiertest liep op niks uit. Hij heeft hard zitten lachen, ik lachte mee, maar dan wel als een boer met kiespijn. Buikspieren moeten bij mij nog geboren worden. Die zijn echt nonexistent. Evenals mijn conditie trouwens. Die is er ook niet. Gelukkig waren er ook wat lichtpuntjes tijdens de test. Mijn lenigheid bleek namelijk erg goed te zijn (alsof dat ook echt nodig is voor een goede conditie en goed figuur :( ) en ik ben blijkbaar erg goed in het in balans blijven op een soort van balanceboard. Maar dat is dan ook het enige. Morgen krijg ik mijn fitleeftijd doorgestuurd en zullen alle punten uit de test beoordeeld worden met een :) of een :( . En je kunt van mij aannemen dat minstens 90% van die uitslagen op een :( staat.

Hieruit blijkt wel dat het misschien, ondanks dat ik me kapot schaam voor mijn slechte conditie, toch verstandig is geweest om me op te geven. Ik MOET nu 3x in de week gaan sporten en mijn fitness schema door ploegen. Alle punten waarop ik slecht scoorde tijdens de fit test, worden dan getraind. Ik geloof dat ik iedere spiergroep dus wel moet gaan trainen. Ik mag het schema zelf 2x in de week in mijn eentje doorlopen en 1x in de week neemt de Drill Instructor me onder handen. In juni komt er ook een voedingsadvies voor mij persoonlijk online en moet ik ga bijhouden wat ik eet. Gisteren dus nog maar even snel langs de snackbar gegaan.

Ik ben uiteraard morgen zeer benieuwd naar de officiële uitslagen en over 5 weken, als het programma ten einde loopt, benieuwd of ik grote vooruitgang geboekt heb. En nog belangrijker, of ik sporten eindelijk zo leuk ga vinden, dat ik gewoon na het programma blijf trainen … but I doubt it. Dan moet er wel heel veel gaan veranderen in de komende 5 weken. Ik ken mezelf en ik kan er helaas bar weinig aan veranderen, ik ben lui en niet voor sporten in de wieg gelegd. Maar wie weet, heeft Mr Drill Instructor zo’n goede invloed op me, dat ik over 5 weken wel anders piep.

Bevolkingsonderzoek RIVM

Voor sommige vrouwen is het even schrikken. Geheel onverwacht ligt er een oproep van het RIVM in de bus voor het bevolkingsonderzoek baarmoederhalskanker. Dit onderzoek dat sinds 1976 bestaat wordt door de overheid gratis aangeboden. Zo kan iedere vrouw tussen de 30 en 60 jaar die dat wil, zich laten onderzoeken. Vrouwen tussen de 30 en 60 jaar ontvangen iedere 5 jaar een uitnodiging. Elk jaar worden ongeveer 800.000 vrouwen uitgenodigd voor het bevolkingsonderzoek. Slechts circa 66% van deze vrouwen doet mee met het onderzoek.

Waarom doen veel vrouwen toch niet mee met het onderzoek? In mijn omgeving hoor ik veel signalen van vrouwen die zich niet willen laten onderzoeken omdat ze het 'eng' vinden. Maar wat houdt het onderzoek nou helemaal in? De huisarts of de assistente maakt het uitstrijkje dat in een laboratorium wordt beoordeeld. Binnen een week of 2 heb je dan de uitslag. Wat is hier nu 'eng' aan, vraag ik mij af. En weegt de opsporing van (een voorstadium) van baarmoederhalskanker niet op tegen die 'angst'? Ik hoor veel vrouwen tegen elkaar roepen "Ik doe niet mee hoor, ik laat me niet in mijn doos kijken", maar dat in je doos laten kijken, kan wel uiteindelijk je leven redden. Ik snap dus niet waarom het percentage dat het bevolkingsonderzoek daadwerkelijk doet, slechts op 66% blijft steken.

Uit eigen ervaring weet ik hoe belangrijk goede controle is. In 2003 heb ik mijn eerste uitnodiging gehad en heb zonder te twijfelen het uitstrijkje laten maken. Tuurlijk is het een beetje vreemd om wijdbeens bij de huisarts te gaan liggen, maar kom op zeg, die man doet niet anders. Die kijkt heus niet gek op van jouw private parts. Zo bijzonder zijn die nou ook weer niet, toch? De uitslag was goed. Alles was in orde. Anders was het in 2008. Wij gingen trouwen en ik kreeg de oproep rond die tijd. Meteen voor de trouwdatum nog maar even een afspraak gemaakt voor mijn uitstrijkje, het is immers een routineonderzoek. Tijdens onze huwelijksreis werden we opgeschrikt met het bericht dat de uitslag Pap 2 is wat zoveel meer inhoudt als:

Bij een PAP 2 zijn er kleine celafwijkingen te zien. Na 6 maanden dient de uitstrijk herhaald te worden. Indien dezelfde celafwijkingen worden gezien, dient de patiënt te worden doorverwezen naar een gynaecoloog voor colposcopie.

Niets heel ernstigs dus, maar je schrikt toch. Maar tegelijkertijd ben je wel blij dat - mocht het toch niet goed zijn - het al vroegtijdig is opgespoord. Maar ja, dan moet je wel een half jaar wachten voor je een nieuw uitstrijkje kunt laten maken. Bij mij zat er wat minder tijd tussen omdat wij een kinderwens hadden en niet nog 6 maanden wilden wachten voor we wisten of alles echt wel oké was. Dus na 4 maanden weer een uitstrijkje laten maken. Ditmaal was de uitslag nog minder goed: Pap 3a:

PAP 3a spreekt men in de cervix-cytologie van een geringe of matige dysplasie. Hier zijn de kernafwijkingen wat meer pre-existent. Bij een matige dysplasie dient de patiënt meteen naar de gynaecoloog doorverwezen te worden voor colposcopie.

Daar ging ik dus voor mijn colposcopie. Een ingreep die helemaal niets om het lijf had. Zie ook: colposcopie Er werd een biopt genomen van wat cellen die een afwijking vertoonden en binnen 15 minuutjes stond ik weer buiten. De uitslag was een Cin 1, wat zoveel meer inhoudt als dat het geen kanker is. Opluchting alom.

Na de geboorte van onze dochter Eliza heb ik meteen weer een uitstrijkje laten maken. De uitslag was ditmaal Pap 3b

PAP 3b is een ernstige dysplasie en er dient een colposcopie gemaakt te worden

Dus wederom een colposcopie gemaakt, maar ditmaal geen biopt genomen. De gynaecoloog vond dit niet nodig en verwees me naar een volgend uitstrijkje zes maanden later.

Die zes maanden later was 3 weken geleden. Over een week krijg ik daar de uitslag van.

Natuurlijk is dit alles best een beetje 'eng', maar dan heb ik het over de uitslagen en niet over de uitstrijkjes an sich. Zeker de eerste keer toen ik me nog helemaal niet verdiept had in het fenomeen Pap uitslagen. En tuurlijk ben ook ik een beetje zenuwachtig voor de uitslag. Maar ik weet wel dat ik zo ontzettend blij en dankbaar ben dat er het bevolkingsonderzoek baarmoederhalskanker is. Ik heb liever 10x teveel een uitstrijkje laten maken dan dat ik dat niet doe en na jaren blijkt dat ik baarmoederhalskanker heb. Ik bedoel, je wilt toch liever preventief bezig zijn dan als een mak lammetje naar de slachtbank gaan als het te laat is?

Ik raad alle vrouwen in de bewuste leeftijdscategorie dan ook aan om in godsnaam die oproep van het RIVM niet te negeren. Hoezeer je er misschien ook tegenop ziet. Die eerste keer is misschien wat vreemd, maar nogmaals, het kan je leven daadwerkelijk redden.

NB: voor de trouwe lezers, ik heb al eerder over dit onderwerp geblogt. Als je het wilt nalezen, kan dat hier en hier

Zelfdiscipline, of juist het gebrek daaraan

Lijnen, diëten, afslanken, afvallen.

Het maakt niet uit hoe ik het beestje bij zijn naam noem, ik kan het gewoon niet. Hoe graag ik het ook wil, het zit er gewoon niet meer in. Wat let, het zat er al nooit in. Ik heb nooit die zelfdiscipline gehad om een dieet vol te houden (op de Herbalife lijnpogingen na, maar ja, toen MOEST ik wel in die mooie trouwjurk passen). Nooit de zelfdiscipline gehad om mezelf voor langere periodes achter elkaar naar de sportschool te sleuren.

Zelfdiscipline of juist het gebrek daaraan, is het genetisch bepaald? Staat mijn kind ook zo’n leven te wachten? Ik hoop het toch niet want ik wil toch echt voor eens en voor altijd dat patroon doorbreken.

Een blik in de spiegel zegt genoeg. Bijna negen maanden na de bevalling is die buik nog steeds stukken groter dan 9 maanden voor de bevalling. De heupen hebben meer weg van een slagschip dan van iets vrouwelijks. Ik moet gewoon die knop in mijn kop omzetten en snacks en snoep laten staan. Gewoon gezond eten en veel sporten. Met name buikspieroefeningen. Ik ben jaloers op al die vriendinnen die wel een strakke buik hebben na de zwangerschap. Of die dames die ook nog eens tig jaar ouder zijn dan ik en nog steeds strak in het velletje zitten.

Nu de temperatuur iets begint te stijgen, de zon wat vaker doorbreekt, weet ik ook wel dat het nodig is om te gaan sporten. Of in ieder geval om iets aan dat lichamelijk verval te gaan doen. Maar hoe ga ik dat aanpakken? Zomaar van het ene op het andere moment met iets beginnen, is voor mij geen optie. Dat hou ik dan hooguit 2 dagen vol. Ik moet een plan de campagne hebben, maar ja, hoe pak ik dat aan?

Hoort dit niet gewoon bij de natuur? Ik vind van wel.

Soms kom je van die acties tegen, die je eerst een goed initiatief vindt en je later toch tegenstaan. Zo ook het verplaatsen van een populatie ganzen bij ons in de buurt.

Al sinds jaar en dag huisvesten het grasveld en de sloot op de hoek van Melis Stokelaan en de Dedemsvaartweg een groep ganzen. In de loop der jaren is de populatie gegroeid. Wat uiteraard wat overlast met zich mee is gaan brengen. Het trottoir en de grasveldjes liggen bezaaid met ganzenuitwerpselen en bij het krieken van de dag laten de ganzen zich overduidelijk horen. Maar is dit ook echt overlast, kun je je afvragen. Hoort dit niet gewoon bij de natuur? Ik vind van wel.

De ganzen leven al jaren het hele jaar door op dezelfde plaats. In de winter schuilen ze nog wel eens op het parkeerterrein van het aangrenzend flatgebouw. Soms steken ze de straat over om vervolgens aan het eind van de dag weer terug naar hun vaste stek te gaan. En soms, hoe zielig het ook is, sneuvelt er een doordat het dier wordt aangereden door een auto. Maar ook in dit geval, hoort dit niet een beetje bij de natuur? Ik vind van wel. Er is een tijd van komen en er is helaas ook een tijd van gaan.

Blijkbaar is er toch veel geklaagd over de ganzen. Of het nou de bewoners zijn geweest of derden, dat is niet helemaal duidelijk. Wel is duidelijk dat de Gemeente Den Haag opdracht heeft gegeven tot het ‘verplaatsen’ van de ganzen. Vandaag was die dag.

Met verbazing en ook de nodige woede heb ik staan kijken hoe op het parkeerterrein van het flatgebouw een provisorische kooi werd gebouwd. De ganzen wisten nog van niets. Die zaten heerlijk van de voorjaarszon te genieten op het grasveld tussen twee sloten in. Deden niemand iets kwaad. Deden gewoon hun eigen ding: beetje zwemmen, beetje ‘praten’ met elkaar en eieren uitbroeden. Hoewel ik in eerste instantie wel begreep dat het verkeer een probleem voor de ganzen zou zijn en dat verplaatsing misschien zo’n gek idee nog niet was, vroeg ik me toch af of het nou echt zo slecht voor de ganzen zou zijn om daar te blijven. Toen ik de aanwezige pers rond zag lopen en de Ganzenvanger zo bezig zag, vroeg ik me af of het belang van de ganzen hier wel echt voorop stond. En nou ben ik uiteraard geen ganzenkenner, dat deze hele actie zielig voor de ganzen was, staat als een paal boven water.

De ganzen werden eerst opgejaagd door een dame die naar ze toe kwam rennen zodat ze het water in zouden vluchten. Deze heksenjacht vond ik vreselijk om te zien, want wat is er nou diervriendelijk aan een populatie van tussen de 15 en 20 ganzen opjagen. De ganzen slaakten luide kreten en doken het water in. Behalve één, deze gans – voor het gemak ga ik er maar vanuit dat het een vrouwtje was, maar het had net zo goed een mannetje kunnen zijn – bleef bij haar nest. En terecht. Ik zou mij ook niet bij mijn eieren laten wegjagen als ik haar was. Ze klapperde woest met haar vleugels en maakte hapbewegingen naar de opruiende dame. Zelfs een stok weerhield de gans niet om van haar nest te worden verdreven. Terwijl de gans op haar nest bleef zitten, werden de andere ganzen het water uit gejaagd en zo naar desnel opgebouwde kooi gejaagd. Terwijl deze ganzen daarin opgesloten zaten, ben ik naar de gans op het nest gelopen. Ze lag stil bovenop haar eieren. Eerst dacht ik dat ze de aanval met de stok niet overleefd had, maar ze bewoog wel en leefde gelukkig dus nog. Toen de Ganzenvanger ook naar de gans toe kwam en er - in mijn ogen – hardhandig op dook, moest ik mijn blik afweren. Ijzingwekkende geluiden werden door de gans gemaakt en tranen stonden in mijn ogen. Ik begreep helemaal hoe de gans haar ‘jongen’ wilde beschermen. Ik zou er ook alles aan doen als iemand aan mijn kleine meisje zou komen. De gans werd afgevoerd naar de andere ganzen en ik wierp een snelle blik op het nest. Daarin lagen circa 5 eieren die nu wees geworden waren. De eieren werden overigens later wel door de Ganzenvanger opgehaald, maar dat terzijde. Toen pas bemerkte ik dat er nog één gans in het water zwom, terwijl alle andere gevangen waren. Deze schreeuwde luid. Een geluid wat door merg en been ging. Ik besloot dat het voor mij tijd werd om weg te gaan. Hier kon ik niet tegen.





Hoort dit niet een beetje bij de natuur? Nee absoluut niet. Want in welke natuurlijke omgeving worden dieren vanuit Den Haag naar Drenthe (althans dat is wat ons werd meegedeeld) verhuisd zonder dat ze daar zelf voor kiezen?

Ik ben het schijtziek

Ziek zijn, niet echt iets voor mij. Alhoewel ik een redelijk lui mens ben (ik kan er echt niets aan doen, ik krijg het niet uit mijn systeem), is het al dan niet door ziekte verplicht op bed liggen niets voor mij. Ik vind het soms best heerlijk om een dagje lekker niets te doen, maar niet als ik me niet lekker voel. En zeer zeker niet nu ik moeder ben. Ziek zijn en moederschap gaan namelijk niet samen. Je kunt niet meer zoals vroeger gewoon lekker thuis uitzieken. Nee, je hebt andere taken in het leven gekregen: je kind verzorgen. En als je kind dan net als jij ook ziek is, dan is het helemaal moeilijk om zelf uit te zieken. Doordat Eliza en ik beiden buikgriep hebben, zijn we al een aantal dagen aan bed gekluisterd. Althans, ik wel. De badkamer is namelijk maar 5 meter van mijn bed af, mocht ik met een noodgang naar het toilet moeten rennen dus dit is de beste ‘locatie’ voor mij om te zijn. Voor Eliza maakt het allemaal niets uit waar ze is. Die kan het toch gewoon allemaal laten lopen in d’r luier en die weet dat mama het wel weer schoon maakt. Maar goed, we liggen nu dus al 3 dagen onafgebroken samen in het grote bed. Ik lig me te vervelen, maar heb ook weer nergens zin in (lees: fut voor). Eliza kruipt gezellig over het bed en slaat wat op de toetsen als ik mijn laptop erbij heb gepakt. We vermaken ons op zich best met zijn tweetjes hoor, maar dat ‘verplichte’ is gewoon niet leuk. En dan heb je ook nog het feit dat je je dus ziek moet melden. Nou heb ik mij in die 14 jaar dat ik hier werk, bijna nooit ziek gemeld, maar nu moet ik wel. Want buikgriep is niet iets waarmee je gezellig op kantoor gaat zitten. Gelukkig is het einde in zicht. Afgezien van het gerommel in mijn buik, is het niet meer nodig om linea recta naar het toilet te rennen. Morgen ga ik dus weer werken. En Eliza? Die gaat maar naar het kinderdagverblijf of naar oma. Ze is gewoon weer vrolijk en heeft nergens last verder van (op 2 vieze luiers na per dag). En bovendien, als ik nog een dagje langer in bed blijf, word ik gek. Nee, ik moet gewoon weer meedoen in het arbeidsproces. Vandaag ga ik proberen toch nog iets anders te doen dan alleen maar op bed liggen. A.s. weekend komen er namelijk 3 Twitter vriendinnen van me (met kids) dus dan moet het huis er wel – althans het gedeelte dat voor bezoek zichtbaar is – tip top uit zien. Niet helemaal zoals ik had gehoopt, want deze week zou ik eindelijk de keuken gaan schilderen nu Johan de gaten in de muren gevuld heeft, maar goed, daar moeten de meiden maar overheen kijken. Ik heb er in elk geval zin in. Dus as from now, jaag ik de ziektekiemen mijn lichaam uit en werk ik aan mijn herstel. Ik ben het namelijk schijtziek (letterlijk en figuurlijk in dit geval).

Het Day Zero Project

Deze blog heb ik uit overzichtelijke overwegingen verplaatst naar een aparte Day Zero Project blog. Daar kun je vanaf nu alles lezen over dit project, waarmee ik bezig ben. Ik zal daar regelmatig bijhouden hoever ik gekomen ben met het realiseren van mijn doelen.