Wie wil er nou zichtbaar ouder worden ...

Ik heb mezelf nooit echt oud gevonden (heeft ook wel te maken met het getrouwd zijn met een 'jongere' man en voornamelijk jongere vrienden hebben). Ben altijd dolblij met de complimenten als men hoort hoe 'oud' ik ben ... maar ik kan het nu niet langer meer ontkennen. Ik word echt oud(er). Nou is er met oud worden niks mis, maar ik moet het nu maar accepteren. Eindeloos voor de spiegel staan en proberen mijn zwembandje in mn slip te duwen, zodat de buik wat platter lijkt, is niet meer mogelijk. Een string dragen is nu gewoon not done anymore. Daar moet je gewoon tiener voor zijn en een super strak figuurtje voor hebben, wil het er nog aantrekkelijk uitzien, zo'n string. Ook de kraaiepootjes en hangende huid in het gezicht strak trekken voor de spiegel heeft geen zin meer. Grijze haren uittrekken is al helemaal onbegonnen werk geworden en zelfs verven heeft niet veel zin meer omdat binnen no time de grijze haren als uitgroei beginnen te komen. Een conditie heb ik ook al niet meer, als ik die uberhaupt ooit wel eens gehad heb en ik heb volgens mij veel meer slaap nodig dan vroeger (al betwijfel ik of ik wel voldoende slaap krijg tegenwoordig). Mijn lichaam vertoont gebreken. Mijn gewrichten kraken en mijn ogen gaan achteruit. Kortom, ik word echt oud ...

Nogmaals, oud worden is niet erg, zo lang je maar minimaal net zo strak blijft als op je 16e en je qua conditie nog de hele wereld aan kan. Maar bij mij is het verval nu zo rond mijn 35e toch wel zichtbaar.

"Doe er dan iets aan" roept mijn echtgenoot als hij het gezeur van mij weer eens zat is. Maar ja, da's makkelijker gezegd dan gedaan. Als ik na een dag werken thuis kom, wil ik niks liever dan relaxen op de bank. Dan verlang je toch niet naar een sportschool? Maar ik weet dat hij gelijk heeft. Tegen die aanwas van grijze haren, is behalve verven niet veel te doen. Die kraaienpootjes gaan ook niet meer weg (resultaat van jarenlang lachen) want al die wondermiddeltjes die de stempel anti-rimpelcreme hebben, die werken gewoon niet. Maar voor het overige, is er nog wel wat aan te doen. Voldoende nachtrust zorgt alweer voor een frissere uitstraling. Een paar keer in de week toch van die bank af komen om te sporten, kan zorgen voor minimaal een betere conditie en maximaal voor een figuurtje waar een string weer een string om kan zijn. Kortom, ik gooi het bijltje bij nader inzien toch nog maar niet in de strijd. Want als ik nu al het verval laat winnen, hoe zie ik er dan in 5 jaar tijd wel niet uit. Nee, ik vecht tegen de erosie en ga er weer voor ... althans, niet vandaag. Morgen een nieuw begin maken, vind ik vroeg genoeg.

Oranjekoorts

Nederland is de afgelopen weken steeds meer oranje gekleurd. Straten zijn versierd met slingers, ballonnen, vlaggen en wat dies meer zij. In sommige straten zijn huizen zelfs Oranje geschilderd. Dat is het beeld wat eens in de twee jaar te zien is op straat. Mits Nederland natuurlijk mee doet aan het kampioenschap. Dit jaar is het Europees kampioenschap weer aan de beurt.

Winkelketens spelen handig in op de oranje-gekte die altijd losbarst rond zo’n kampioenschap. De Albert Heijn komt dit jaar met welpies, wat ongetwijfeld weer net zo’n succes gaat worden als de wup 2 jaar geleden. Ikzelf ben ze in elk geval driftig aan het verzamelen, net als de Euro 2008 Paninistickers. Bij de Blokker is er een brul-shirt te koop en ook Heineken heeft weer wat nieuws verzonnen. In navolging op onder andere de hoed en de toeter, is er nu de hoedtrommel. Populair onder de oranje fans.

Massaal reizen fortuinlijke voetbalfans die een kaartje hebben kunnen scoren en door de KNVB uitgenodigde prominent aanwezige bobo’s als toeschouwers naar Oostenrijk en Zwitserland af.

Was de mening van de gemiddelde Nederlander voor het EK nog weinig positief over het Nederlandse elftal, na de spectaculaire overwinning van Italië, is de oranje-gekte pas echt losgebarsten. Na de wedstrijd ging iedereen massaal de straat op om feest te vieren, alsof we het kampioenschap zelve al gewonnen hadden. Men gelooft weer in Nederland. En dat na slechts een wedstrijd. Maar nuchter als wij Nederlanders zijn, weten we ook wel dat een gewonnen wedstrijd nog niet een finaleplaats betekent. Morgen zal dus weer een spannende wedstrijd worden, waarbij alle Nederlanders met een oranje voetbalhart weer om het hardst zullen juichen als Nederland scoort en zullen we na afloop van een gewonnen wedstrijd gebroederlijk met stadsgenoten over straat zwerven.

Want voetbal verbroedert, dat is een ding dat zeker is. Of je nou van origine Nederlander bent of niet, als Nederland speelt, dan ben je voor Nederland. Dat getuige ook de vlaggen in onze buurt. De Turkse vlag hangt daar tussen de Nederlandse vlaggen in, wat zoveel meer wil zeggen als dat de bewoners van die huizen voor Nederland zijn, maar natuurlijk ook voor hun eigen geboorteland. Zo lang deze twee landen niet tegen elkaar staan, is Nederland hopeloos populair. En mocht Nederland het toch niet redden tot de finale, dan is er het geboorteland wel dat misschien nog een kansje kan wagen en vice versa.

Iedereen maakt zich in elk geval alvast op voor de wedstrijd tegen Frankrijk. Geheel en al in het oranje uitgedost zit een groot deel van Nederland thuis voor de buis, of kijkt men de wedstrijd samen met vrienden in de kroeg. De straten zullen ongetwijfeld weer verlaten zijn tijdens de wedstrijd.

Wat veroorzaakt die Oranje gekte nou eigenlijk? Ik heb geen flauw idee, maar het gevoel van ’88 zou ik graag nog eens willen meemaken dus ik ben in elk geval in het oranje voor de buis te vinden tijdens dit EK. En laten we hopen dat we deze oranje-koorts nog zo lang mogelijk kunnen volhouden. In elk geval tot en met 29 juni a.s.

meer, meer, meer ...

"De vorig jaar ontslagen directeur Paul Dijkstra van het Eindhovense energiebedrijf NRE heeft bij zijn vertrek een afkoopsom van 854.000 euro meegekregen. Dijkstra ontving de gouden handdruk bovenop zijn basissalaris van 248.000 euro, 318.000 euro aan bonussen en 68.000 euro pensioenvergoeding" aldus de internetversie van de Telegraaf.

Het is inmiddels het zoveelste bericht met betrekking tot exorbitant hoge afkoopsommen, oprotpremies en jaarsalarissen. Maar behalve dat die graaicultuur alsmaar groter wordt (de rijken willen alleen maar meer, meer, meer), is het ook om misselijk van te worden als je vervolgens doorleest in het artikel:
"Het bedrijf en de ontslagen directeur twisten bovendien nog over een gemiste bonus, blijkt uit het jaarverslag dat dinsdag is verschenen."

Het is voor deze Dijkstra dus blijkens het artikel niet genoeg dat hij vorig jaar al een torenhoge afkoopsom (plus nog het riante salaris, grote bonussen en pensioenvergoedingen) heeft ontvangen. Dat bewijst maar weer dat dit soort mensen dus echt alleen maar meer, meer, meer willen. Dat de gemiddelde Nederlander maar een fractie van zijn inkomsten verdient, daar maakt hij zich niet druk om. Nee, meneer maakt zich liever druk om de gemiste bonus. Waar zijn we in hemelsnaam mee bezig mensen? Terwijl het bedrijf nog geen 250 werknemers telt die allen hard moeten zwoegen voor wat in de ogen van Dijkstra een hongerloontje zal moeten zijn, verrijkt de recent ontslagen directeur zichzelf ten volle. En is meneer bij het bedrijf weggegaan nadat hij zich ernstig verdienstelijk gemaakt heeft? Nee, althans zo lees ik, Dijkstra werd in december aan de kant gezet na een reeks van conflicten met werknemers, de financieel directeur en de gemeenten in de stadsregio Eindhoven. Van tevredenheid kan hier dan toch geen sprake zijn. Als je met zoveel partijen conflicten hebt, zul je de hand in eigen boezem moeten steken en moeten concluderen dat je iets niet goed doet. Maar nee, in de maatschappij van tegenwoordig, krijg je gewoon een gouden handdruk mee. Het moet toch niet gekker worden ...

Al vraag je je af of het niet gewoon de schuld is van de aandeelhouders van de diverse bedrijven. Zij maken dit immers maar gewoon mogelijk.

weer een afschuwwekkend beeldje

"You don't know what you've got, till it's gone", althans dat is wat men in de regel zegt. Nou na afgelopen weekend, ben ik er achter dat je niet hoeft te wachten tot je het niet meer hebt om te weten wat je bezit. Over niet al te lang tijd gaan wij verhuizen naar een veel grotere woning dan waar we nu wonen. Dat betekent dat we nu wel moeten beginnen met dingen uitzoeken etc.

Afgelopen weekend dus al wat spullen in dozen gestopt. Te beginnen met de kledingkast. Ik heb werkelijk geen flauw benul gehad van het feit dat ik er een kleine kledingzaak mee kan vullen. Nou gebiedt de eerlijkheid te zeggen dat ik ook niet alle kleding meer pas, maar dat doet niet terzake, want wie weet komt er ooit nog een tijd dat ik die kleren weer wel pas (wishful thinking). Maar dozen vol kleding staan nu opgestapeld in huis. Je zou verwachten dat de kast dan ook erg leeg is geworden inmiddels. Maar nee hoor, verre van dat. Nog altijd puilt de kast uit met kledingstukken in alle vormen, maten en kleuren. Dat dit een typisch vrouwenprobleem is, is bekend. Maar mijn man kan er ook wat van. Ook van hem staan er dozen met kleding te wachten op het nieuwe huis.

Maar het zijn niet alleen kledingstukken waar wij blijkbaar moeilijk afstand van kunnen doen. De rest van het huis staat zo volgebouwd met prullaria dat zelfs ik er gek van word. Maar er echt actie tegen ondernemen, tja dat doe ik niet. Want ja, dat ene kleine lelijke beeldje mag dan wel afschuwwekkend zijn, weggooien is ook weer zonde. En wie weet, kan ik het nog meenemen naar de rommelmarkt. Ja, rommelmarkt. Het woord zegt het al. Je probeert daar je rommel te verkopen. Maar als het dus toch rommel is, waarom gooi ik het dan niet meteen weg? Ik heb werkelijk geen flauw idee. Nu moet ik dus wel weer maanden gaan wachten met dozen met 'troep' om dat al dan niet te kunnen slijten op die rommelmarkt.

En wie zegt mij dat de spullen die in de categorie 'goed' vallen en in dozen op het nieuwe huis staan te wachten, wel echt in het nieuwe huis komen? Hoogstwaarschijnlijk blijft de helft van die spullen onuitgepakt in dozen in een kamertje staan, want de kans is groot dat ze niet meer in het nieuwe interieur zullen passen.

Misschien toch maar weer het met zweet en tranen ingepakte goed binnenkort weer uitpakken en op marktplaats proberen te slijten. Voordeel daarvan is dat ik dus gewoon weer wat cash flow krijg om weer een ander afschuwwekkend beeldje te kopen voor in het nieuwe huis.